Wszystko o mnie

Strona użytkownika magdagb

Ilość wyświetleń strony: 42641

Imię: Magdalena
Data imienin: 22 lipca
Data urodzin: 25 lipca

Prosiłyscie o moje zdjecie :)) Więc to jest moje zdjęcie z przed 3 lat. Zrobie ładniejsze i nowsze to wstawie obiecuje :)








Lubie..... może lepiej powiem czego nie lubie :) A wiec nie lubie... kotów i muzyki techno.

Wpisy:

2009-09-14 13:26:50
zapraszam do grona moich znajomych na co kupić :)
https://cokupic.pl/zaproszenie/magdagb

2009-08-22 13:12:33

2009-08-22 13:12:17
moje kochane Dźwirzyno

2009-08-22 13:11:52
moje kochane Dźwirzyno

2009-08-22 13:11:12
Dźwirzyno
Dźwirzyno (do 1945 r. niem. Kolberger Deep) – wieś sołecka w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kołobrzeskim, w gminie Kołobrzeg. Miejscowość położona jest nad Morzem Bałtyckim, na Pobrzeżu Szczecińskim oraz nad jeziorem Resko Przymorskie. Według danych z 30 czerwca 2009 wieś miała 699 stałych mieszkańców.

Dźwirzyno to miejscowość wypoczynkowa posiadająca rozbudowaną bazą wypoczynkowo-turystyczną. Dogodne położenie nad morzem i jeziorze Resko Przymorskie sprawia, że oprócz wypoczynku na plaży można tu także wędkować, obserwować przyrodę i uprawiać sporty wodne.

Dźwirzyno (przy współrzędnych 54°09'25″N 15°23'45″E / 54.15694, 15.39583) leży w środkowej części wybrzeża woj. zachodniopomorskiego, w północno-zachodniej części powiatu kołobrzeskiego. Miejscowość położona jest nad Morzem Bałtyckiem, na północno-wschodnim brzegu jeziora Resko Przymorskie. Dźwirzyno leży nad rzeką Starą Błotnicą. Dźwirzyno znajduje się na Wybrzeżu Trzebiatowskim – jednym z mezoregionów Pobrzeża Szczecińskiego. Wieś jest położona ok. 10 km na zachód od Kołobrzegu.

2009-08-22 13:05:34

Teraz okres Wakacji a ja zawsze w wakacje myślę o Dźwirzynie moje ukochane nadmorskie miasteczko. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś będę mogła tam pojechać

2009-06-18 13:37:46

2009-06-18 13:35:55

2009-06-18 13:34:23

2009-06-18 13:32:48

A to grill (SMEREK)

2009-06-18 13:30:50

2009-06-18 13:29:05
No i dalej

2009-06-18 13:26:13
A to inny wypad
Również Bieszczady

2009-06-18 13:20:58
A to nasze letnie wypady
Bieszczdy

2009-06-18 13:17:46

2009-06-18 13:14:28
zakończenie roku :)

2009-05-07 13:39:02
prosze o głosy :) ODCHUDZAM SIĘ
http://vitalia.pl/index.php/mid/67/fid/936/diety/odchudzanie/sid/3156

2009-02-19 19:39:36

grubas na co dzień

2008-11-25 12:53:15
Troche o tradycji św Bożego Narozdenia
Święto Bożego Narodzenia ma bardzo uroczysty charakter. Jest przeżywane, zwłaszcza w Narodzie Polskim, jako święto rodzinne. Zaznacza się to najbardziej w przeżywaniu Wieczoru Wigilijnego. Niemal w każdym domu ubiera się choinkę. Jest ona chrześcijańskim symbolem drzewa rajskiego. Przez swoją żywość i zieleń zachowywaną nawet w zimie staje się symbolem Chrystusa jako „drzewa życia’’, a przez przyozdabianie jej świecami lub lampkami elektrycznymi, symbolizuje Chrystusa „światłość świata". Pod choinką ustawia się często żłóbek, dla upamiętnienia narodzenia Pana Jezusa w Betlejem.

Najważniejszym wydarzeniem Wieczoru Wigilijnego, jest dzielenie się opłatkiem.Ten prosty zwyczaj wypełniony jest wieloma znaczeniami.Do jednego stołu zasiadają razem pogodzeni lub szukający zgody. Dzieląc się opłatkiem składamy sobie życzenia: dobra duchowego i materialnego. Dobro materialne symbolizuje materia opłatka - chleb. Oby go nam i naszym bliźnim nigdy nie zabrakło, obyśmy umieli dzielić go z potrzebującymi!.Opłatek Wigilijny jest dla chrześcijanina nawiązaniem do potrzeby spożywania Chleba biblijnego, z którym utożsamił się Chrystus.Fakt dzielenia się chlebem w postaci opłatka był znany od początków Kościoła. Nie miał on jednak żadnego związku z okresem Bożego Narodzenia.Najstarsze informacje mówiące o tym zwyczaju w polskich rodzinach pochodzą z końca XVIII wieku.W starożytności chrześcijańskiej, znano, bowiem zwyczaj błogosławienia chleba i spożywania go jako rodzaju komunii duchowej,wierni uczestniczący w Mszy Świętej składali na ofiarę chleb.Był on w części przeznaczony do konsekracji i rozdzielany jako Komunia święta. Drugą część błogosławiono przy Mszy świętej i rozdzielano wiernym do spożycia. Ten błogosławiony chleb, często zabierano do domów dla podzielenia się z tymi, którzy nie mogli uczestniczyć w Mszy św. Z upływem czasu zwyczaj ten uległ zapomnieniu, gdyż nie przynoszono już chleba na ofiarę w Mszy świętej.W średniowieczu pojawił się rodzaj pieczywa, którego forma przypomina dzisiejsze opłatki. W tej zmienionej postaci przetrwał na Ziemiach Polskich.Słowo Adwent oznacza po polsku:przychodzę, przybywam,ukazuję się.Od początku chrześcijaństwa odnoszono te znaczenia do Narodzenia Mesjasza, Chrystusa Jezusa.W okresie Adwentu, kapłani przekazywali wiernym specjalnie przygotowany i błogosławiony chleb–opłatek, którym dzielono się podczas Wieczerzy Wigilijnej.Gdy Polska utraciła byt państwowy po rozbiorach, ostoją dla życia narodowego, stało się życie religijne w Kościele katolickim.Częste w owym czasie rozdzielenie rodzin, spowodowane zesłaniami na Sybir, po powstaniach narodowych oraz wymuszoną emigracją sprawiło, że na święta Bożego Narodzenia wraz z innymi prezentami, przysyłano sobie opłatek. Stał się on w ten sposób symbolem Świąt,a dzielenie się nim było wyrazem uczuć,przyjaźni i życzliwości. Na uwagę zasługuje fakt, iż nazwa miejscowości Betlejem oznacza-„Dom chleba”. Stąd dodatkowy aspekt symboliczny opłatka, jako znaku Jezusa Chrystusa i Jego ziemskiego narodzenia.

2008-11-25 12:37:30
Mikołaj współcześnie
Według popularnej miejskiej legendy, obecny wizerunek – czerwony płaszcz i czapka – został opracowany w 1930 roku na zlecenie koncernu Coca-Cola przez amerykańskiego artystę, Freda Mizena, jednak pierwsze wizerunki Mikołaja w tym stroju pojawiły się już w latach 20., kilka lat zanim został użyty w reklamie napoju. Na pewno jednak reklama ta pomogła utrwalić w powszechnej świadomości ten kostium świętego. Rok później nowy wizerunek św. Mikołaja przygotował, także na zlecenie Coca-Coli, Huddon Sundblom.

Współcześnie, ze względów komercyjnych, wizerunek św. Mikołaja jest używany przez handlowców, a okres wręczania prezentów rozciągnął się od imienin Mikołaja do Nowego Roku. Jako postać reklamowa Mikołaj jest popularny w okresie świątecznym także w krajach Azji (mimo niewielkiej liczby mieszkających tam chrześcijan), dokąd trafił z USA. Towarzyszy kończącym rok handlowym promocjom nawet w Chinach, gdzie jest znany jako Staruszek Bożonarodzeniowy

2008-11-25 12:35:02
Co mówi o świętym Mikołaju Wikipedia
Święty Mikołaj (ang. Santa Claus, Father Christmas) – baśniowa postać starszego mężczyzny z brodą ubranego w czerwony strój, który wedle legendy w okresie świąt Bożego Narodzenia rozwozi dzieciom prezenty saniami ciągniętymi przez zaprzęg reniferów. Według różnych wersji zamieszkuje wraz z grupą elfów Laponię, i biegun północny.

Obecnie powszechna forma tej postaci wywodzi się z kultury brytyjskiej i amerykańskiej, gdzie jest jedną z atrakcji bożonarodzeniowych. W tradycji bizantyjskiej jego odpowiednikiem jest Święty Bazyli, który obdarowuje prezentami dzieci w dniu 1 stycznia. W Rosji i krajach ościennych popularny jest Dziadek Mróz (ros Дед Мороз) i Śnieżynka (ros. Снегурочка). Natomiast w Polsce, podobnie jak w większej części Europy dzień Świętego Mikołaja obchodzony jest tradycyjnie 6 grudnia jako wspomnienie świętego Mikołaja, biskupa Miry. Rankiem tego dnia dzieci, które przez cały mijający rok były grzeczne, znajdują drobne upominki, ukryte pod poduszką, w buciku lub w innym specjalnie przygotowanym w tym celu miejscu (np. w skarpecie).

Na skutek przenikania do europejskiej tradycji elementów kultury anglosaskiej (w szczególności amerykańskiej) także w Europie Święty Mikołaj utożsamiany jest coraz częściej z Bożym Narodzeniem i świątecznymi prezentami. Ze względu na sympatię, jaką jest darzony, postać Świętego Mikołaja stała się nieodłącznym elementem przedświątecznych promocji handlowych. Można go spotkać na ulicach miast, a także w każdym centrum handlowym, już od połowy listopada do końca grudnia. Dzięki sprawnej promocji praktycznie zastąpił on w świadomości wielu osób tradycyjny wizerunek świętego Mikołaja biskupa.

2008-11-25 12:28:31
Gdzie Jak
W Polsce
W wigilię dzieci wypatrują na niebie pierwszej gwiazdki. Kiedy ją zobaczą, cała rodzina zasiada do uroczystej wieczerzy. Na pamiatkę narodzenia Jezusa w stajence kładzie się pod obruz sianko. Na stole stawia się zawsze jedno nakrycie więcej dla niespodziewanego gościa. Przed kolacją wszyscy dzielą się opłatkiem i składają sobie życzenia, zapominając o wcześniejszych kłótniach i nieporozumieniach. Jest to bardzo wzruszająca chwila. W polskiej tradycji przygotowania Bożego Narodzenia rozpoczynają się adwentem. Okres świąt kończy się 6 stycznia, w dniu Trzech Króli. W czasie świąt dzieci przebrane za diabły, anioły, pasterzy obchodzą domy i śpiewają kolędy. Dostają za to drobne pieniądze i słodycze. Jeśli jest dużo śniegu, można urządzić wspaniały kulig z pieczeniem kiełbasek na ognisku i śpiewami.
Na Słowacji
Na Słowacji święty Mikołaj z przebierańcami w maskach przegania z domów śmierć. Ma on wygląd przerażającego upiora z kosą w ręku. W czasie adwentu najmilszym dniem dla dzieci jest 6 grudnia. Czyszczą one swoje buty i stawiają je na parapecie okna, aby otrzymać prezent od Świętego Mikołaja. W wielu rodzinach urządza sie dzieciom małe święto. Dorośli przychodzą przebrani za świętego Mikołaja, diabła i anioła i podczas gdy dzieci śpiewają, wręczają im prezenty. Między Bożym Narodzeniem a dniem Trzech Króli wypada "dwanaście świętych dni". W tym czasie ludzie przebierają się i tańczą przy muzyce, podtrzymując dawne ludowe zwyczaje związane z bliskim końcem zimy.
W Austrii
Święty Mikołaj przychodzi w towarzystwie diabłów, czyli Krampusów. Są to przebierańcy, którzy straszą nieposłuszne dzieci. Boże Narodzenie jest tu najważniejszym świętem w roku. Wszyscy starają się je spędzić z rodziną. Wieczorem 24 grudnia zamyka się restauracje, kina i teatry. Trwają ostatnie przygotowania do świąt. W adwencie zapala się świece. W pierwszą niedzielę jedną, w drugą dwie... Na placach wielu miast i wsi stoją ogromne choinki. 24 grudnia na ulicę wychodzą tłumy dzieci, często w towarzystwie babci czy dziadka. Rodzice zajmują sie wtedy przystrajaniem drzewka, które do tej pory czekało ukryte na strych lub w piwnicy. W stolicy Austrii Wiedniu, w parku niedaleko ratusza przez cały grudzień panuje nastrój święta i zabawy. Pośród bajkowych dekoracji stoją pięknie ozdobione drzewa.

2008-11-25 12:18:12

ŚWIĘTY MIKOŁAJ jest znany na całym świecie.
W Anglii jest nazywany Father Christmas, w USA Santa Claus, we Włoszech Babbo Natale,
w Niemczech - Heilige Nicolaus.
Z czasem święty Mikołaj zmienil swoj wygląd. Kiedy Holendrzy osiedlili się w USA
nazwa Siter Klaas zmienila sie na Santa Claus.W Ameryce Święty Mikołaj przybrał postać pyzatego dziadka o czerwonych policzkach i długiej białej brodzie podróżującego saniami w zaprzegu reniferow.
Mikołaj był szlachetnym biskupem. Legendy mówią, że potrafił czynić cuda.
Najsłynniejsza z nich opowiada o trójce dzieci, które zły drwal zabił i ukrył w beczce.
Mikołaj przywrócił dzieci do życia i obsypał je prezentami.

2008-11-25 12:16:51
Co my wiemy o świętym Mikołaju?
6 grudnia - jak dobrze wiecie,
Święty Mikołaj chodzi po świecie.
Dźwiga swój worek niezmordowanie
I każde dziecko prezent dostanie.

Dla Asi ma piłkę, dla Bartka - sanki
i figurówki dla Zuzanki.
Kasi ksiązeczke da z obrazkami
i lalke Barbie z ubrankami.
Dla Krzysia ma czapkę i rękawiczki,
Bliźniaczką z Kocka da dwa szaliczki.
Jasiowi puzzle, drewniane klocki,
Mateuszowi - wóz strazacki.
a dla Jędrusia z Zakopanego
Ma narty i piękne klocki lego.

A kiedy rozda juz prezenty,
Wraca do nieba uśmiechniety.
Choć może czasem przykro świetemu,
Ze nikt prezentów nie daje jemu.
Halina Szal

2008-11-25 12:14:57
Juz tuż tuż zima, swięta, mróz
Poddaje już świąteczny nasrtój gdyż do świat już tylko miesiąc a do mikołajek 2 tygodnie :)

CZAS UCIEKA

2008-10-27 20:53:18
BARDZO PROSIMY O GŁOSY MOŻNA GŁOSOWAĆ RAZ DZIENNIE :*
http://www.bebiko.com.pl/#/galeria/893510fec7bd5bd799d0ee66bf551c8d

2008-07-09 22:36:24

2008-07-09 22:35:55

2008-07-09 22:35:22

2008-07-07 08:39:32
nowy wygląd mojego synka

2008-06-17 19:41:15

sprzedam jeszcze swoje butynie uzywane ani raz bo tesciowa kupila mi na obcasie a ja niestety przez ten moj kregosup nie moge chodzic w butach na obcasie wiec sprzedaje rozmiar 36. Kosztowały 75zł ale opuscic moge

2008-06-17 19:36:34

moze chcecie kupić sliczne japoneczki? u mnie znalazlam sklep do likwidacjii i facet ma super japoneczki w roznych kolorach i rozmiarach moze wam kupic i wyslac? naprawde okazja jedne za 32zł a te 2 za 38.
Oba fasony ma w kolorach
-złoty,
-srebrny
-czarny
-biały

2008-04-16 20:05:22

jedne

2008-03-27 21:01:47

2008-03-22 19:32:56

2008-01-27 13:26:40
grajcie i wygrywajcie :)

2007-12-03 07:27:04
ślub



to kilka zdjec z przed kilku lat z mojego ślubu

2007-11-23 21:07:46

2007-11-23 21:04:54

2007-11-23 20:56:28

2007-11-23 20:23:38



A to jest jedyny w swwoim rodzaju wampir :)

2007-11-23 20:22:32



Wąż


NETOPEREK :)))

2007-11-23 20:21:36




Kolejna porcja zwierzyńca

2007-11-23 20:20:00

KUCYK

MAłPECZKI

2007-11-23 20:19:40

2007-11-23 20:19:12

A teraz kilka zdjęc z zoo Krakowskiego


HIPCIE

2007-11-23 20:18:30



A tu Bartuś z wózkiem który dostaliśmy od Samaramao :)

2007-11-23 20:17:40

2007-11-23 20:17:00

2007-11-23 20:16:25

2007-11-23 20:15:31
Kraków Wakacje
Już dawno po wakacjach ale ja wkleje kilka zdjec z zimniejszego okresu wakackii:) Bartuś w krakowie

2007-11-17 19:39:37

Dziewczyny sprzedam 2 biustonosze nowe
ROZMIAR: 75 B

BIUSTONOSZE POSIADAJĄ -regulowane odpinane ramiączka ,trójstopniowa regulacja obwody oraz fiszbiny

CZARNY posiada złotobiałe aplikacje w obwodzie i prześliczne złotobrązowe wykończenia koronki.

ramiączka sa od wewnętrznej strony pokryte miekką aksamitną tkaniną podobnie jak wewnętrzne wykonczenie miseczek

BIAŁY poziada srebrnoszare aplikacje w obwodzie, wykonczony jest sliczną miękką koronką


Cene uzgodnimy

2007-09-20 11:37:18

2007-09-20 11:36:53

2007-09-20 11:36:34

2007-09-20 11:36:13

2007-09-20 11:25:43

2007-09-20 10:00:41
sierpień


Wypad do Leska na lody

2007-09-03 07:06:27
Tort rozbiony na roczek mojej bratanicy

2007-08-05 17:45:35
Różyczka


Niestety jest gorzej niż myślałam :( mój synek nie ma różyczki tylko...... No właśnie co on ma.....??? Nikt nie wie na pogotowiu powiedziała lekarka, że to różyczka a teraz w szpitalu pediatra powiedziała ze to na pewno choroba zakaźna ale nie jest to różyczka :(

2007-08-05 10:55:43
Różyczka

Mój synek ma rózyczke własnie wrócilismy z pogotowia

2007-07-31 23:15:54

Mrówka

Wół

Miał odwieźć do szkoły stół.



Powiada do osła: Na wieś

Stół ten do szkoły zawieź.



Osioł pomyślał: O, źle!

I rzecze do kozła: Koźle,



Odwieź ten stół, bardzo proszę,

Dostaniesz za to trzy grosze.



Zawołał kozioł barana:

Odwieź ten stół jutro z rana.



Baran był na podwórku,

Do psa więc powiada: Burku,



Odwieź, bo mnie nie ochota!

Pies wezwał do siebie kota



I warknął: Kocie-ladaco,

Ty zająć się masz tą pracą!



Kot stołu wieźć nie zamierza,

Przywołał w tym celu jeża.



Jeż myśli: Gdzie stół, gdzie szkoła?

Więc szczura do siebie woła



I mówi: Do pracy, szczurze,

Stół odwieź szybko, a nuże!



Szczur chciał się myszą wyręczyć,

Lecz mysz nie lubi się męczyć,



Więc rzecze do żaby: Żabo,

Stół odwieź, bo mnie jest słabo.



Żaba jaszczurkę zoczyła:

Jaszczurko, bądź taka miła,



Najmocniej proszę cię, zawieź

Stół ten do szkoły na wieś.



Jaszczurka w pobliskich gąszczach

Zdołała dostrzec chrabąszcza:



Stół odwieź, chrabąszczu drogi,

Bo bardzo bolą mnie nogi.



Lecz chrabąszcz to okaz lenia,

Powiada więc od niechcenia:



Wiesz, mucho, zamiast tak brzęczeć

Mogłabyś mnie wyręczyć.



Mucha do mrówki powiada:

Jest to okazja nie lada,



Stół trzeba odwieźć do szkoły.

Ty lubisz takie mozoły.



Mrówka,

Nie mówiąc nikomu ani słówka,

Chociaż nie była zbyt rosła,

Wzięła stół i do szkoły zaniosła

2007-07-31 23:13:14

Mleko

- Co się stało, co się stało?

- Gwałtu, mleko wyleciało!



Przeraziła się kucharka,

Wyleciało mleko z garnka



I jak białe prześcieradło

Na patelni wierzchem siadło.



Jęło fruwać pod sufitem,

Przyśpiewując sobie przy tym:



- Dobre mleczko, smaczne mleczko,

Nie dla ciebie, kochaneczko!



Rozgniewała się kucharka

I na mleko głośno sarka:



- Któż to słyszał, żeby mleko

Wyleciało tak daleko?



Zsiądź z patelni, zsiądź już prędzej,

Bo na zawsze cię przepędzę!



Na te słowa mleko zbladło,

Przestraszyło się i zsiadło.



Chodźcie do nas. Zjedzcie z nami

Zsiadłe mleko z ziemniakami.

2007-07-31 23:09:27

Rak

Na półmisku leży rak,

A półmisek mówi tak:



Cóż to właściwie znaczy,

Panie raku?

Pan wcale mówić nie raczy,

Panie raku,

Panjest cały czerwony jak rak,

Panie raku,

Jakżeż można zaperzać się tak,

Panie raku?

Pan jest okropnie zagniewany,

Panie raku,

Pan jest w gorącej wodzie kąpany,

Panie raku!

2007-07-31 23:08:38

Pan Szczuka

Żył pan Szczuka pod Olkuszem.

Łowił ryby kapeluszem,

Straszył jeże, muchy łapał,

Wreszcie popadł w taki zapał,

Że gdy zima w polu słabła,

Na przynętę schwytał diabła.

A rozpoznał go po pysku,

A przydybał na ściernisku.



Był ubrany diabeł modnie:

Tabaczkowe nosił spodnie,

Kusy fraczek granatowy,

Zapinany do połowy,

Kamizelkę, krawat nowy,

A na samym czubku głowy

Cylinderek ciemnoszary

I rogowe okulary.



Miał do tego bródkę krótką

I gdy mówił, trząsł tą bródką.

Był pan Szczuka bardzo srogi,

Więc do diabła rzekł: "Do nogi!"

Wyjął smycz ze skóry byczej.

I uwiązał go na smyczy.



Diabeł buczał, diabeł mruczał,

A pan Szczuka mu dokuczał:

To go w plecy trącił nogą,

To nadepnął mu na ogon,

To przez ramię go przewiesił,

Aż się bies ze złości biesił.



"Co pan robi panie Szczuka?

Czy pan zwady z piekłem szuka?"

Lecz pan Szczuka ani pisnął,

Tylko mocniej smycz zacisnął,

Aż burczała w diable dusza,

I tak szedł z nim do Olkusza.



Diabeł wścieka się i krztusi:

"Panie Szczuka, pan mnie dusi,

Niech pan w głowę się popuka,

Niech pan puści, panie Szczuka!"



Lecz pan Szczuka słuchać nie chce,

Diabła dręczy, drażni, łechce,

Wreszcie rzecze: "Zamilcz, biesie,

Bo wystraszysz pliszki w lesie!"



Zaczął diabeł z innej beczki:

Panie Szczuka, dość tej sprzeczki,

Ja do piekła wracać muszę,

Niech pan puści, bo się duszę,

Oddam panu moją duszę,

Tylko niech pan, u kaduka,

Już mnie puści, panie Szczuka!"



A pan Szczuka szydzi z czarta:

"Cóż jest twoja dusza warta?

Mniej niż zgniła ulęgałka,

Tyle ot, co gnoju gałka."



A czart skomle: "Panie Szczuka,

Niech pan prędko to odpuka,

Mam ja duszę wyborową,

Prawie nową, daję słowo,

Nie zniszczoną, w dobrym stanie,

Pan dziś takiej nie dostanie."



"Dawaj! - w końcu rzekł pan Szczuka. -

Jest w mym domu ruda suka,

Może taka dusza czarcia

Suce nada się do żarcia."



Z tymi słowy smycz rozluźnił,

Diabeł kwękał, szemrał, bluźnił

I namęczył się niemało,

Aż wykrztusił duszę całą,

Po czym zniknął w cieniu buka.

Tyle widział go pan Szczuka.



A na ziemi rozpostarta

Pozostała dusza czarta.

Jął pan Szczuka gnieść ją w rękach:

Była czarna, gładka, miękka

Jak najlepsze sukno bielskie

I nie poznać, że diabelskie.



Rzekł pan Szczuka: "Wiem, co zrobię!

Frak z niej każę uszyć sobie!"



Był w Olkuszu krawiec taki,

Który szył najlepiej fraki,

Więc pan Szczuka w karnawale

Był ubrany doskonale

I wyjeżdżał co niedziela

W nowym fraku na wesela.



Mądra sztuka był pan Szczuka,

A dla głupich stąd nauka.

2007-07-31 23:06:27

Psi pazur

Żył sobie raz pewien Mazur.

Miał Mazur oczy jak lazur,

A zwał się Mazur Psipazur.



Psipazur mierzył trzy cale,

Ale w nadmiernym zapale

Wciąż wykrzykiwał zuchwale:



"Hej, niedołęgi i tchórze,

Który chce dostać po skórze,

Niech zjawi się tu, a nuże!"



Wygrażał tak raz i drugi,

A miał na swoje usługi

Zapałkę zamiast maczugi.



Dziewczęta się oglądały,

Chłop każdy wytrzeszczał gały,

Że Mazur, a taki mały.



Dzieci wołały: "Sąsiedzie,

Uważaj, bo będziesz w biedzie,

Jeszcze cię kundel przejedzie!"



Psipazur groził zapałką:

"Oj, dam ja po skórze śmiałkom!

Utłukę wszystkich na miałko!"



Roześmiał się gruby piekarz:

"Chcesz bić się, to czemu zwlekasz?

Już dłużej czekać mi nie każ!"



Pispazur rzekł: "Daję skok, o!"

I podskoczywszy wysoko,

Zapałką dziabnął go w oko.



Ukrył się potem na sośnie,

A piekarz jęknął żałośnie

I uciekł tam, gdzie pieprz rośnie.



Mazur zaś dalej szedł drogą,

Spotkał żołnierza. Ten srogo

Zawołał: "Straszyć chcesz? Kogo?"



Psipazur udał, że słucha,

Podskoczył, i krzycząc "u-ha"

Wbił mu zapałkę do ucha.



Zwiał żołnierz w krzaki pobliskie

Wołając z płaczliwym piskiem:

"Ugodził mnie swym pociskiem!"



Tu wpadł na Mazura młynarz:

"Już trochę się zapominasz,

Źle sobie, bratku, poczynasz!



Lecz teraz ci się dostanie!

Za twoje złe zachowanie

Potężne spuszczę ci lanie!"



Psipazur spojrzał z ukosa,

Podskoczył i zły jak osa

Wbił mu zapałkę do nosa.



Młynarz zatoczył się, kichnął,

Aż sobie szczękę wywichnął

I z jękiem do młyna czmychnął.



Psipazur zaś po tej scenie

Wpakował ręce w kieszenie

I odszedł dumny szalenie.



Na Rynku wszedł do gospody,

Gdzie siedział Wyrwidąb młody

I jadł śmietankowe lody.



Psipazur rzekł: "Tu użyję!

Mam w garści kij, co sam bije,

Podstawiaj do bicia szyję!"



Wyrwidąb zaśmiał się z cicha:

"A cóż to za stwór, u licha,

Który do ucha mi prycha?!"



Wstał z ławy, niedbałym ruchem

Dwa palce uniósł nad zuchem

I schował go za pazuchę.



"Ja ci się zaraz przysłużę!

W kurniku cię, Psipazurze,

Dam na kolację pstrej kurze!"



Pobiegł poprzez ścierniska,

Bo droga była niebliska,

A jeńca ręką przyciskał.



Gdy biegł przez most na Zarzecze,

Zawołał nagle: "Człowiecze!

Ratunku! Pali mnie! Piecze!



Co robisz, ty pchło, ty mucho?!

Daj spokój, bo będzie krucho!

Wszak ogień mam za pazuchą!



Ach, nie wierz moim przechwałkom,

Już puszczę cię, bo zapałką

Na węgiel spalisz mi ciałko!"



To mówiąc Wyrwidąb młody

Rzucił się z mostu do wody,

By w rzece szukać ochłody.



A Mazur na brzeg wyskoczył,

Ledwie podeszwy zamoczył,

I mrużąc złośliwie oczy



Zawołał: "Zdechlaki! Tchórze!

Który chce dostać po skórze,

Niech zjawi się tu! A nuże!"

2007-07-31 23:02:56

Magik

Gdy na zachód z Sandomierza

Iść przez dwa i pół pacierza,

Widać drogę, która zmierza

Wprost do Dwikóz. Tam przed laty

Żył Fikusów ród bogaty,

Co wyrabiał dzwony z brzozy,

A z konopi plótł powrozy

I rozsławił tym Dwikozy.



Tam, na samym skraju Dwikóz,

Mieszkał ongi magik Fikus,

Zwany Łysoń, trojga imion:

Bonifacy - Filip - Tymon.



Magik Tymon Fikus z Dwikóz

Co dzień inny robił psikus.

Raz, gdy wracał z Sandomierza,

Przeistoczył w oset jeża,

A gdy szedł do Zawichostu,

Wziął i zrobił jeża z ostu.



Sypał w gąsior piasek miałki,

A wylewał - sztof gorzałki.



Innym razem wziął koguta,

Schował w kieszeń do surduta.

A po chwili - zręcznie nader -

Wody wylał z niej pięć wiader.



Raz, gdy ujrzał muzykusa,

Dał przez cały rynek susa

I do warg przytknąwszy dłonie

Grał jak gdyby na puzonie,

Na klarnecie grał po troszku

I na flecie, i na rożku,

I nie wiedział nikt już z Dwikóz,

Czy gra Fikus, czy muzykus.



Już nie będę mówił o tem,

Jak udawał, że jest kotem,

I jak w psasię z,ienił potem;

Jak połykał kalosz stary,

A wypluwał okulary;

Jak ne lewej dłoni wsparty

Jedną z nóg tasował karty;

Jak wyjmował z ucha wróbla

I zamieniał wróbla w rubla;

Jak hodował ryby w szafie,

Bo ja sam to też potrafię!



Ale wreszcie przebrał miarę:

Spotkał dwie babiny stare

I przemienił je w dziewczęta;

Jedną wydał za rejenta,

Z drugą stanął w Zawichoście

I wyswatał ją staroście.



Gdy nadeszła więc niedziela,

Wyprawiono dwa wesela,

A że było to przedpoście -

Siedem dni weselni goście

Ucztowa w Zawichoście.

Lecz Juź rankiem przy niedzieli

Całą sztuczkę diabli wzięli:

Prysły młodych żon powaby,

A zostały stare baby,

Obie krzywe, obie siwe

I okropnie gadatliwe.



Wściekł się rejent, wściekł starosta,

Ale sprawa nie jest prosta,

Bo gdy ksiądz połączy ślubem

Luba musi zostać z lubym.



Poszły skargi na Fikusa,

Skrył się Fikus do lamusa,

Gdyż z powodu jego sztuczek

W Sandomierskiem powstał huczek

I już pleban oburzony

Chciał potępić go z ambony.



Uderzywszy więc w pokorę,

Fikus wybrał się wieczorem

Na plebanię i ze skruchą

Drapał się to w nos, to w ucho.

Ksiądz rzekł wreszcie: "Dobra nasza.

Moja kasza, twoja flasza,

Rozegramy to w mariasza?



Fikus szybko rozdał karfy,

A że bał się nie na żarty,

Przegrał tyle, ile trzeba,

Zeby dostać się do nieba.



Wziąwszy tedy rozbrat z grzechem,

Fikus rad pożegnał klechę,

Uśmiechnięty dosiadł konia,

Kłusem puścił się przez błonia

I wołając: "Znaj Łysonia!

Hokus-pokus, fikus pikus!" -

Pocwałował wprost do Dwikóz.

Wszedł do domu, staje, patrzy -

"Co to? Kto to?" - rzekł pobladłszy.

Podszedł bliżej - tak, to one,

Dwie staruchy nastroszone,

Starościna z rejentową

Zabawiają się rozmową.

Fikus groźnie spojrzał na nie:

"Cóż to znaczy, moje panie?"



"Co to znaczy? Nic nie znaczy,

Ot, nie mogło być inaczej.

Wypędzili nas mężowie,

No i dobrze, i na zdrowie!

Odstawili nas tu koczem,

Gadać teraz nie ma o czem."



Tymon Fikus zbladł ze złości:

"Ależ bies mi nasłał gości!

Po co? Na co? Jakim prawem?

Rozstaniemy się niebawem!"

I potrząsnął już rękawem,

Aby zakląć baby w żaby,

Ale rozmach wziął za słaby;

Chciał przemienić je w dwie miotły,

Lecz mu palce się zaplotły;

Zebrał w sobie cały zapał

I wysilał się, i sapał,

By je zmienić w łyżki stare,

W białe myszki, w kapców parę,

W dwie marchewki, w dwa rogale,

Lecz mu jakoś nie szło wcale.



Tupał, klaskał, bił się w łydki.

Klął pod nosem w sposób brzydki,

Wreszcie krzyczeć jął jak dzikus:

"Hokus-pokus, fikus-pikus!"



A staruchy zeń szydziły:

"Cóż to, kumie? Zbrakło siły?

Kum czarować już nie umie?

Z kumem już niedobrze, kumie!"



Poszły potem do spiżarki,

Wyciągnęły słoje, garnki,

Polędwice i półgęski.

Choć to przecie przysmak męski.

Jadły sobie do wieczora

Pociągając miód z gąsiora,

Obie krzywe, obie siwe

I okropnie gadatliwe.



Fikus patrzał z gniewu siny,

Wycierając pot z łysiny.

Stał na głowie pół godziny,

Do pomocy wziął koguta,

Sypał proso do surduta,

Szukał zaklęć w księdze grubej,

Coraz nowe robił próby,



Wreszcie zgrzytnął, gwizdnął, cmoknął

I wyskoczył w mrok przez okno.

Co z nim stało się - nikt nie wie.

Był podobno w Sochaczewie,

Ktoś go widział, jak w Piotrkowie

Na jarmarku stał na głowie,

Potem zjawił się w Prabutach

I udawał tam koguta.



Inni mówią, że w Jaworze

Zjadał szkło i łykał noże,

A znów inni, że w Będzinie

Popisywał się na linie.



Gdzie jest praiwda - nie wiem. Tu się

Kończą wieści o Fikusie.



Jeśli jeszcze coś usłyszę,

Zaraz dalszy ciąg dopiszę.

Może wierszem, może prozą,

I przekażę wnet Dwikozom.

Niech w archiwach to zachowa

Miejska Rada Narodowa.

2007-07-31 23:01:55

Łata i dziura

Miało palto dwa rękawy:

Łatany był rękaw prawy,

A lewy - dziurawy.



Rzecze lewy do prawego:

Fe, kolego,

Jak się zgodzić można na to,

Żeby świecić taką łatą?



Na to prawy odpowiada:

Łata, kolego, nie wada,

Dziura wiele nie wskóra,

Lepsza jest brzydka łata niźli ładna dziura.

2007-07-31 23:01:06

Lis i jaskółka

Namówił lis jaskółkę,
By z nim zawarła spółkę.

To - rzecze - proste całkiem:
Mam pola pręt z kawałkiem,

Coś na nim zasadzimy,
A przed nadejściem zimy

Zbierzemy plon pomału,
Pół na pół do podziału,

Pani się zna na roli,
Co z dwojga pani woli,

Wierzchołki czy korzonki?
Wyznaję bez obsłonki,

Że ja wierzchołki wolę.
Lis szybko pobiegł w pole

I zasiał pełno marchwi,
Więc się jaskółka martwi:

Plon każdy rolnik zbiera
I nawet lis przechera

Na marchwi się bogaci,
A ja mam kupę naci,

Po prostu kupę ziółek
Niezdatnych dla jaskółek.

Ha, wpadłam, trudna rada,
Lecz tylko raz się wpada!

A lis już krąży w kółko:
Cóż powiesz mi, jaskółko?

To powiem, że na zmianę
Tym razem ja dostanę

Korzonki. Co pan na to?
Ja na to jak na lato,

Wierzchołki nawet wolę.
To rzekłszy pobiegł w pole

I całą przestrzeń pustą
Obsadził w mig kapustą.

W ostatnim dniu kwartału,
Znów przyszło do podziału:

Lis wziął kapustę całą,
Jaskółce zaś zostało

Pięć wiązek i pół szóstej
Korzonków od kapusty.

Mówią odtąd jaskółki,
Że niedobre są spółki.

2007-07-31 22:59:30

Latający pogrzebacz

Niedaleko Sochaczewa

Stoi drzewo. Gdy od drzewa

Jechać cztery mile w lewo,

Widać miasto Błękitniewo.

I właściwie to nie miasto,

Lecz miasteczko - jedno na sto,

W którym zawsze błękit nieba

Jest bezchmurny, gdy potrzeba,

W którym wrzos, gdy zechce, kwitnie

Nie liliowo, lecz błękitnie,

Gdzie na moście każda deska,

Chce, czy nie chce, jest niebieska,

Gdzie na rynku każda ściana

Jest na błękit malowana,

I gdzie każdy dom za rynkiem

Jest pokryty modrym tynkiem.



W Polsce nikt zapewne nie wie,

Że w miasteczku Błękitniewie

Na ulicy Czereśniowej

Stoi jeden domek nowy

Nie błękitny, lecz różowy.

Domek ten jest wynajęty.

Mieszka w nim pan Prusz Wincenty,

Który, służąc Błękitniewu,

Uczy muzyki i śpiewu.

Nawet się nikomu nie śni,

Jakie piękne zna on pieśni,

Toteż zawsze śpiew rozbrzmiewa

Na ulicach Błękitniewa.

Nawet wójt i wszyscy radami,

I zwierzchnicy, i podwładni,

Cała młodzież Błękitniewa

Z Panem Pruszem lekcje miewa,

Więc kto spotka pana Prusza,

Ten uchyla kapelusza.

Pan Wincenty Prusz miał syna,

I tu... bajka się zaczyna:



Ojciec nazwał syna Protem.

Matka zmarła wkrótce potem,

I pozostał Prot sierota,

Lecz pan Prusz tak dbał o Prota,

Że mu ojcem był i matką

I strofował chłopca rzadko.



Prot miał siedem lat mniej więcej,

Siedem lat i pięć miesięcy,

A już chodził po sprawunki,

Umiał pisać, znał rachunki,

Lecz zrządzeniem dziwnym losu,

Nie miał słuchu ani głosu,

I był jednym w Błękitniewie,

Który nie znał się na śpiewie.



Ojciec tym ogromnie gryzł się,

Ale z palce nikt nie wyssie

Tego, co natura daje.

Prot miał inne obyczaje:

W swym pokoju na stoliku

Różnych kluczy miał bez liku,

Mnóstwo gwożdzi zardzewiałych,

Śrubek dużych, średnich, małych,

Drut, scyzoryk, stare dłutko,

Trochę blachy - mówiąc krótko,

Prota fach ślusarza nęcił,

Przy stoliku dłubał, kręcił,

Psuł, naprawiał, psuł na nowo,

A pan Prusz wciąż kiwał głową:

"To dopiero jest zgryzota!

Co wyrośnie z tego Prota?

Czego można się spodziewać

Po kimś, kto nie umie śpiewać?"



Był w miasteczku ślusarz młody,

Który co dzień dla wygody

Pań gospodyń, wczesnym rankiem

Zatrzymywał się przed gankiem

Nawołując: "Komu, komu

Trzeba coś naprawić w domu?"

Wybiegały gospodynie:

"Pan zlutuje mi naczynie!"

"Pan naprawi kran przy zlewie!"

"Co tam słychać w Błękitnieiwe?"

"Czy pan klucz dorobić może?"

"Proszę mi oaostrzyć noże!"

"Pan otworzy mi szufladę!"

"Niech pan wstąpi przed obiadem!"

Ślusarz robi wszystko świetnie,

Tu przybije, tam obetnie,

Tu pobieli, tam naprawi,

Rozweseli i zabawi.

Nic dziwnego, że ślusarza

Każdy lubi i poważa.

Każdy - oprócz pana Prusza.



Pana Prusza mało wzrusza

Ślusarz oraz jego praca:

"Chłopcu w głowie poprzewracał!

Zamiast uczyć się bemoli,

Prot rozkręcać zamki woli,

Woli dłubać w pęku kluczy,

Ale śpiewu się nie uczy!"

Nieraz mówił też do Protu:

"Śpiewać tobie nieochota,

Tobie ważny tylko ślusarz.

Popatrz, znów się umorusarz!

Widzisz? Dziura na rękawie,

Już ci więcej nic nie sprawię!"



W szkole inni chłopcy mali

Też Protowi dokuczali:

"Jak się dziś pan gwoździk miewa?"

"Dorób klucz do Błękitniewa!"

"Co ma łebek śrubki w środku?"

"Do widzenia Protku-Młotku!"

Prot zabawnie czoło marszczył:

"Zaczekajcie, będę starszy,

Wtedy wszystkim wam pokażę,

Co to znaczy być ślusarzem!"



Nikt z was jeszcze dotąd nie wie,

Że ów ślusarz w Błękitniewie,

Który wołał: "Komu, komu

Trzeba coś naprawić w domu",

Cały dzień poświęcał pracy,

A na imię miał - Pankracy.



Prot z Pankracym żył w przyjaźni,

Przy Pankracym czuł się raźniej,

Bo Pankracy lubił Prota,

I gdy przyszła mu ochota,

Uczył malca rzeczy prostszych;

A więc jak się noże ostrzy,

Jak się lutem spawa druty

Lub naprawia kran zepsuty.



Dnia pewnego przy sobocie

Rzekł Pankracy: "Słychaj, Procie,

Pójdziesz ze mną do fabryki,

Chociaż dotąd takie smyki

Do fabryki nie chodziły,

Ale z ciebie chłopiec miły

I masz zamiar być ślusarzem,

Więc fabrykę ci pokażę."



Choć pan Prusz się długo wzdragał,

Prot na koniec go przebłagał

I po chwili mu Pankracy

Pokazywał warsztat pracy.

Prot oglądał więc z zachwytem

Lśniące koła pod sufitem,

Wielkie świdry i strugarki,

Mechaniczne obrabiarki,

Ostre noże, ciężkie młoty

I narzędzia do roboty.



Prot przyglądał się tym dziwom

I tak jak istotę żywą

Głaskał dłonią stal narzędzi,

Z ciekawością zerkał wszędzie,

Dreptał przeszło dwie godziny

Od maszyny do maszyny,

I ze wzruszeń tych ogromu

Z wypiekami biegł do domu.



W domu zaś pan prusz tymczasem

Wyśpiewywał tęgim basem

Swoje "tirli" i "tralala",

Aż koguty piały z dala,

Aż się wróble zlatywały,

Świergotały i ćwierkały,

Nawet wilgi, nawet kosy

Zawodziły wniebogłosy,

A uczniowie w takt batuty

Powtarzali wszystkie nuty -

Jedni solo, inni chórem,

Potem wszyscy zgodnym wtorem

"Tirli-tirli" i "tralala..."

Urastała dźwięków skala.

A więc wójt z rozwianym włosem

Wyśpiewywał pełnym głosem,

Jeden z członków rady gminnej

Śpiewał w takt melodii innej,

Referenci z inspektorem

Wtórowali mu tenorem,

Zaś agronom z praktykantem

Powtarzali wtór dyszkantem.

Płynął śpiew jak wielka fala:

"Tirli-tirli" i "tralala"!



Tak każdego dnia wieczorem

Chór się zbiera i z uporem

Wyuczone pieśni ćwiczy.

Pan Prusz w pozie malowniczej

Stoi w środku na krzesełku,

Przewodniczy w śpiewnym zgiełku,

I chóralna pieśń rozbrzmiewa

Aż po krańce Błękitniewa.



Północ biła już na wierzy.

Prot od dawna w łóżku leży,

Lecz nie może spać zupełnie.

Księżyc toczy swoją pełnię,

Wpada w okno srebrną smugą,

A Prot nie śpi, nie śpi długo,

Wciąż wrażenia swe przeżywa,

Po nim srebrna smuga spływa...



Naraz gwizdnął ktoś i cmoknął.

Któż to? Wyjrzał Prot przez okno,

A za oknem, pod księżycem,

Szedł Pankracy przez ulicę,

W srebrnej smudze zamigotał,

Po czym zbliżył się do Prota

I powiada: "Słuchaj, Procie,

Dobrze siedzieć w samolocie,

Autem jechać doskonale,

Dobrze pruć okrętem fale,

Gorzej tłuc się autobusem,

Lepiej konno pędzić kłusem...

Ja dla ciebie, chłopcze drogi,

Nie mam nawet hulajnogi.

Nie mam nic dosłownie! Przebacz,

Ale daję ci pogrzebacz!

Jest on mego wynalazku,

Na nim siądź w księżyca blasku,

A pogrzebacz ten w podróży

Znakomicie ci posłuży."



Rzekł i zniknął, jak się zjawił,

Lecz pogrzebacz pozostawił

W rękach Prota. Prot zdziwiony

Bada go na wszystkie strony,

Nie wie, co ten dar oznacza...



Wreszcie - dosiadł pogrzebacza.

Nim pomyślał, pomknął w górę,

Nim się spostrzegł, minął chmurę.

Jeszcze widział w dole drzewa,



Widział światła Błękitniewa,

Jeszcze słyszał brzmiące z dala

"Tirli-tirli" i "tralala",

A gdy zrównał się z księzycem,

Księżyc zmarszczył srebrne lice

I po polsku rzekł do Prota:



"To dopiero jest dziwota!

Osiągnąłem wiek sędziwy

I widziałem różne dziwy,

Różne rzeczy się zdarzały,

Ale żeby chłopiec mały

Sam szybował w świat najszerszy,

To się zdarza po raz pierwszy!"



A Prot z woli pogrzebacza

Dalsze kręgi wciąż zatacza,

Mleczną Drogą się zachwyca,

Nage patrzy - jest tablica,

Na tablicy takie słowa:

WJAZD DO MIASTA PRZEMYSŁOWA



Siedząc miękko jak w fotelu

Prot przybliżał się do celu.

Nim pomyślał - rzekł: "Nareszcie!"

Nim się spostrzegł - był już w mieście.

Ze zdumieniem przetarł oczy,

Z pogrzebacza zsiadł i kroczy

Przez ulice Przemysłowa.

Czystość wszędzie jest wzorowa,

Na chodnikach nie ma śmieci,

Każda ławka aż się świeci,

A na ławkach siedzą dzieci

Wykąpane, uczesane...

Domy świeżo malowane,

Czystość sklepów oko nęci,

Ludzie chodzą uśmiechnięci,

Schludni, mili i weseli,

Tak jak u nas przy niedzieli.



Prot rozgląda się wokoło,

Jemu także jest wesoło.

Gdy na jezdni Prot przystaje,

Zatrzymują się tramwaje,

Auta mu zjeżdżają z drogi,

W bok skręcają hulajnogi,

A cykliści w półobrocie

Wykrzykują: "Witaj, Procie!"



A Prot idzie przez ulice,

Gdzie się wznoszą kamienice

Niby pałac przy pałacu.

Wreszcie znalazł sięna placu:

Naokoło dlaparady

Rosną drzewa z czekolady,

A na drzewach są słodycze

I wyroby cukiernicze.



Czekoladzie zawsze rade,

Smakowitą czekladę

Obłupują dzieci z miasta,

A co zjedzą - to odrasta.

Idąc w tamtych dzieci ślady

Prot zjadł kilo czekolady,

Potem poszedł ku fontannie,

Gdzie tryskała nieustannie

Słupem zimnym i różowym

Woda z sokiem malinowym.



Gdy Prot najadł się i napił,

Jeszcze trochę się pogapił,

Wreszcie spytał z grzecznym gestem:

"Proszę pana, gdzie ja jestem?"

A przechodzień mu odpowie:

"Jesteś, chłopcze, w Przemysłowie.

Tu najlepsi rzemieślnicy

Jadą, jak do swej stolicy,

Swe narzędzia doskonalić,

Wynikami się pochwalić...

Różne rzeczy się zdarzały,

Ale żeby chłopiec mały

Trafił tu, do Przemysłowa,

To historia całkiem nowa!"



Prot podciągnął tylko spodnie

I powiedział bardzo godnie:

"Mały... mały! I cóż z tego?

Jestem uczniem Pankracego

I potrafię bardzo wiele:

Noże ostrzę, rondle bielę,

Umiem lutem spawać druty

I naprawiać kran zepsuty...

Niech tu przyjdą ci ślusarze,

To im wszystko to pokażę!"



Pan pokręcił tylko głową:

"Niebywałe, daję słowo!

Różne rzeczy się zdarzały,

Ale żeby chłopiec mały

Opanował fach ślusarza,

To się po raz pierwszy zdarza!

A więc dobrze! Mam tu władzę,

Wnet ślusarzy przyprowadzę."



Prot na ławce siadł i czeka.

Tłum się snuje, a z daleka

Płynie znancyh dźwięków fala:

"Tirli-tirli" i "tralala."

Gdzie śpiewają - Prot już nie wie.

W Przemysłowie? W Błękitniewie?



Prot zamyślił się. Tymczasem

Z krzykiem, zgiełkiem i hałasem

Nadszedł wielki tłum w pochodzie.

"Oto oni! - rzekł przechodzień -

Oto nasi są ślusarze!

Co kto umie, niech pokaże!"



Pośród gwaru, śmiechów, krzyków,

Prot powitał rzemieślników,

Oni zaś krzyknęli chórem:

Prot niech żyje! Prota w gorę!"

Podrzucali go, a potem

Wdali się w rozmowę z Protem.



Rzekł najstarszy: "Drogi Procie,

Poznać trzeba nas w robocie!

Popatrz, wszyscyśmy ślusarze,

Zapamiętaj nasze twarze:

Pierwszy z prawa, tamten tęgi,

Skonstruował nowe cęgi,

Co z szybkością ośmiokrotną

Drut najtwardszy nawet potną.

Tamten młot udoskonalił,

Tamten znów piłkę do metali.

Kto używa tych narzędzi,

Dużo czasu zaoszczędzi!



Ten wynalazł imadełko,

Imadełko - arcydziełko!

Łatwiej można je obsłużyć

I połowę czasu zużyć.



Ten wymyślił znów przebijak,

Który się nie tępi nijak,

Czy to będzie blaszka błaha,

Czy najgrubsza nawet blacha.



Ten, co fajkę tam zapalił,

Pilnik tak udoskonalił,

Że dziś jeden mniej się trudzi,

Niż poprzednio pięciu ludzi.



Ten przysłużył się fabryce,

Bo wynalazł gwintownicę,

Co nacina śruby prędzej,

A kosztuje mniej pieniędzy.

U nas ślowa nic nie znaczą -

Trzeba się wykazać pracą.

Teraz twoja kolej, Procie!

Chcemy poznać cię w robocie!

Pomysłowość - to się ceni!

Tu Prot sięgnął do kieszeni,

Wyjął małe pudełeczko,

W pudełeczku podniósł wieczko

I powiedział jakby z łaski:

"Oto moje wynalazki!"



I wyjmować jął z pudełka

Kowadełka, imadełka,

Cyrkiel prosty i wygięty,

Stemple, klucze, śrubokręty,

Młotki, noże i pilniki,

Kątomierze, kątowniki,

Piły, cęgi i wiertarki,

Obrabiarki różnej marki

I szlifierki, i strugarki,

Mnóstwo nożyc znakomitych

I toczydła, i uchwyty,

I skrobarki do obróbki,

Druty, gwoździe, śruby, śrubki,

Przecinaki, wycinaki...

Wreszcie stos się zrobił taki,

Że ślusarze oniemieli.

Prot zaś do nich rzekł: "Jeżeli

Chcecie mieć wyniki dalsze

Lepsze, trwalsze, doskonalsze,

Chętnie wam to oddać mogę

Biorąc w zamian hulajnogę.

Chcę pojechać do Warszawy,

Gdzie dla dzieci do zabawy,

A dla starszych dla wygody

Czynne są ruchome schody."



Ucieszyli się ślusarze:

"Więc to wszystko dla nas w darze?

Taka hojność niebywała

Chyba w bajkach się zdarzała!"

I krzyknęli zgodnym chórem:

"W górę Prota! W górę! W górę!"

Pochwycili go na ręce.

Rąk tych było coraz więcej,

Podrzucili go do góry,

Podrzucili raz i wtóry,

Aż Prot wzbił się ponad chmury.

Leciał, leciał nieprzerwania

I zrozumieć nie był w stanie,

Czemu leci tak a leci,

Czemu księżyc już nie świeci,

Czemu świat się wokół mroczy?

Nic nie widział. Zamknął oczy,

Czuł, że płynie na obłokach

I że leci w dół z wysoka...



Wreszcie na coś opadł miękko.

Popróbował naprzód ręką,

Cóż to? Kołdra? I poduszka!

Prot wyskoczył szybko z łóżka,

Spojrzał w okno - słońce cudnie

Promienieje jak w południe.

Przez ulicę już Pankracy

Idzie z nocnej swojej pracy,

Ma pogrzebacz na ramieniu

I jak zwykle staje w cieniu

Nawołując: "Komu, komu

Trzeba coś naprawić w domu?"

Równocześnie tuż za ścianą

Śpiewa chór melodię znaną,

I urasta dźwięków fala

"Tirli-tirli" i "tralala."

2007-07-31 22:57:00

Kto z kim przestaje

Kto z kim przestaje, takim się staje -

Na pewno znacie te obyczaje?



Bocian po deszczu człapał piechotą,

Bo lubi nogi zanurzać w błoto.



Świnia podobne miewa słabostki

I chętnie w błoto włazi po kostki.



Bocian odwiedzał świnię z ochotą.

Plaskał i mlaskał: - Błoto jak złoto!



Ona do niego szła przy sobocie,

Żeby jej pomógł nurzać się w błocie.



Kwiczał: - Dzięki, dzięki stokrotne,

Bardzo mi służą kąpiele błotne!



Tak spotkali się wciąż na zmianę

Bocian ze świnią, świnia z bocianem.



Lecz minął okres pierwszych uniesień,

Powiało chłodem, nastała jesień



I bocian starym swoim zwyczajem

Właśnie zamierzał rozstać się z krajem.



Wtem wpadła świnia zirytowana.

- To w błocie byłam dobra dla pana?



W błocie, w kałuży i nawet w bagnie,

A teraz pan mnie porzucić pragnie?



Niech pan pomyśli, co pan wyczynia?

Odrzecze bocian: - Wiem, jestem świnia!



"Kto z kim przestaje, takim się staje."

Rzekł. I odleciał w dalekie kraje.

2007-07-31 22:56:08

Ryby

2007-07-31 22:54:55

Ptasie plotki

Usiadła zięba na dębie:

"Na pewno dziś się przeziębie!



Dostanę chrypki, być może,

Głos jeszcze stracę, broń Boże,



A koncert mam zamówiony

W najbliższą środę u wrony".



Jęknęły smutnie żołędzie:

"Co będzie ziębo, co będzie?



Leć do dzięcioła, do buka,

Niech dzięcioł ciebie opuka!"



Gil z tym poleciał do szpaka:

"Jest sprawa taka a taka,



Mówiła właśnie sikora,

Że zięba jest ciężko chora".



Poleciał szpak do słowika:

"Ze słów sikory wynika,



Że zięba już od miesiąca

Po prostu jest konająca".



Słowik wróblowi polecił,

By trumnę dla zięby sklecił.



Rzekł wróbel do drozda: "Drozdzie,

Do trumny przynieś mi gwozdzie".



Stąd dowiedziała się wrona,

Że zięba na pewno kona.



A zięba nic nie wiedziała,

Na dębie sobie siedziala,



Aż jej doniosły żołędzie,

Że koncert się nie odbędzie,



Gdyż zięba właśnie umarła

Na ciężką chorobę gardła.

2007-07-31 22:52:45

Pchła Szachrajka

2007-07-31 22:48:17

Kuma

Przy gumnie siedzi kuma

I duma.

Kum przyszedł: "Nie siedĄ przy gumnie,

Przybliż się, kumo, ku mnie!

A kuma.

Duma.



O zmierzchu przyszli sąsiedzi:

"A po co kuma tam siedzi?

To wcale nie jest w porządku

Tak dumać, i to przy piątku."

A kuma.

Duma.



Zebrali się ludzie tłumnie,

Stanęli wszyscy przy gumnie,

Milicjant przyjechał z miasta,

Już wieczór, już jedenasta,

A kuma.

Duma.



Kum jest po prostu w rozpaczy:

"Wytłumacz mi, co to znaczy?"

Już noc minęła, już dnieje,

A kume nie pije, nie je,

A kuma.

Duma.



Już minął tydzień i drugi,

Już miesiąc upłynął długi,

Pół roku, rok minął cały

I znowu żniwa nastały,

A kuma.

Duma.



Kum umarł trzeciego lata,

Brat kuma i żona brata,

Pomarli wszyscy sąsiedzi,

A kuma przy gumnie siedzi,

A kuma.

Duma.



Sto lat już duma bez mała,

Gdzie klucz od gumna podziała,

A niepotrzebnie się biedzi,

Bo właśnie na kluczu siedzi.

2007-07-31 22:47:26

Żuk

Do biedronki przyszedł żuk,

W okieneczko puk - puk - puk.



Panieneczka widzi żuka:

" Czego pan tu umnie szuka?"



Skoczył żuk jak polny konik,

Z galanterią zdjął melonik.



I powiada: "Wstań, biedronko.

Wyjdz, biedronko, przyjdz na słonko.



Wezmę ciebie aż na łączkę

I poproszę o twą rączkę."



Oburzyła się biedronka :

" Niech pan tutaj się nie błąka,

Niech pan zmiata i nie lata,

I zostawi lepiej mnie,

Bo ja jestem piegowata,

A pan - nie!"



Powiedziała, co wiedziała,

I czym prędzej odleciała,



Poleciała, a wieczorem

Ślub już brała - z muchomorem.



Bo od środka aż po brzegi

Miał wspaniałe, wielkie piegi.



Stąd nauka

Jest dla żuka:

Żuk na żonę żuka szuka.

2007-07-31 22:46:14

Pan Soczewka na dnie oceanu

Pana Soczewkę, jak pewno wiecie,

Znają filmowcy na całym świecie.

Teraz go znowu tutaj pochwalmy,

Bo właśnie zdobył dwie Złote Palmy

Na festiwalu w Karlowych Warach

Za film o muchach i o komarach,

Ponadto jeszcze cztery nagrody

Za film pod nazwą: Świat w kropli wody,

Potem ogromne tryumfy święcił

Za zdjęcia, które w puszczy nakręcił,

A film z Księżyca, powszechnie znany,

Obiegł dosłownie wszystkie ekrany.



Rzekł pan Soczewka: Nie dbam o sławę,

Wiem tylko jedno: muszę niebawem

Znów stworzyć takie filmowe dzieło,

Które by całym światem wstrząsnęło!

Księżyc to fraszka. Teraz dopiero

Cudów dokażę mnoją kamerą.

Zgłębię ocean, zgłębię go do dna,

Nęci mnie taka podróż podwodna!

Nikt jeszeze nie wie, co się tam dzieje,

Dowiem się pierwszy i mam nadzieję,

Że rząd mi na to przyzna fundusze.

Teraz do pracy zabrać się muszę!



Przygotowania dość długo trwały,

Lecz pan Soczewka był tak wytrwały,

Że przed upływem ośmiu miesięcy

Miał już gotowe wszystko, mniej więcej.

Myśl powziął w lutym, a w październiku

Przemierzał obszar wód Atlantyku

Specjalnym statkiem K.I. Gałczyński

Wybudowanym w stoczni szczecińskiej.

Statek był wielce skomplikowany.

Sam pan Soczewka sporządził plany,

A trzej wybitni inżynierowie

Musieli stawać niemal na głowie,

By tej niezwykłej sprostać budowie.

Statek był w kształcie półkuli dużej,

Mógł więc wirować podczas podróży.

Z masy plastycznej miał spód kadłuba,

Ściany, tworzyła szkła warstwa gruba

Obita szczelnie miką falistą,

Panoramiczną i przezroczystą.



Gdy pan Soczewka wyruszył w drogę,

Trzyosobową zabrał załogę.

Był więc kapitan, rzecz oczywista,

Prócz tego radiotelegrafista

Oraz mechanik. Zdziwi to kogo,

Że z tak nieliczną płynął załogą.

Rzecz polegała zaś właśnie na tym,

Że nie załoga, lecz automaty

W ruch mechanizmny wszystkie wprawiały

I niosły statek z szybkością strzały.



Na statku również mknął przez Atlantyk

Oprócz załogi - pies Kalasanty,

Który tak mądrą przeszedł tresurę,

Że wykonywał prace niektóre:

Na noc opuszczał flagę na maszcie,

A gdy mówiono: Kawę zaparzcie,

Naciskał guzik i już niebawem

Załoga mogła pić czarną kawę.



Tutaj nadmienić sobie pozwolę,

Że wewnątrz statku, na samym dole,

Mieścił się pocisk, co od tej strony

Miał być w głębiny wód wystrzelony.

Pocisk ten zwał się atomosonda.

Zaraz wam powiem, jak on wyglądał.

Mierzył sześć metrów. Górna połowa,

Czyli rakieta pięciostopniowa,

Nieść miała pocisk w morską głębinę

Z szybkością trzystu mil na godzinę.

W dolnej połowie atomosondy

Była kabina, a w niej przyrządy

I urządzenia elektronowe,

Aparatury kompletnie nowe:

Więc mechaniczny wzrok, a co więcej

Trzy wysuwane dowolnie ręce,

W nich zaś kamery trzy samodzielne,

Automatyczne i wodoszczelne.

Kabina miała zrobione ściany

Z masy przejrzystej, dotąd nieznanej.

Wewnątrz kabiny, prócz otomany,

Stał stół, był prysznic, leżanka miękka

Dla psa, apteczka oraz kuchenka.

W razie potrzeby pocisk z podłogi

Wypuszczał sztuczne stalowe nogi,

By na podwodne kroczyć połowy.

Napęd, rzecz prosta, miał atomowy,

Gdyż pan Soczewka tego zażądał.

Tak wyglądała atomosonda.



W chwili gdy statek opuszczał Szczecin,

Wiwatowały tysiące dzieci,

W porcie zagrała orkiestra dęta

I z dział strzelano jak podczas święta.

Sam pan Soczewka guzik nacisnął,

Statek się zerwał, świsnął i prysnął,

Śmignął jak strzała przez obszar siny,

Przeskoczył Bałtyk, minął cieśniny,

Pędził, wirował niepowstrzymanie,

Aż się zatrzymał na oceanie.



Tu zarzucono wreszcie kotwicę,

Tu pan Soczewka zjadł jajecznicę,

Inni dostali mięsną potrawę,

A Kalasanty zaparzył kawę.

Gdy automaty zmyły naczynia,

Gdy komunikat podała Gdynia,

Rzekł pan Soczewka: Czas już zejść na dno.

Zapowiedziano pogodę ładną,

Więc, jak przypuszczam, podwodne prądy

Nie zniosą zbytnio atomosondy.



Następnie dodał, prężąc się butnie:

Proszę za kwadrans włączyć wyrzutnię!

I psa trzymając krótko przy pysku,

Przez wąski otwór wszedł do pocisku.



Wnet ze straszliwą siłą wypchnięty

Pocisk jak piorun runął w odmęty,

Po czym rakiety kolejne człony

Niosły go w głębin żywioł skłębiony,

W mrok niezmierzony, w otchłań topieli,

Gdzie fosforyczne światło się bieli,

Gdzie po raz pierwszy śmiałek szczęśliwy

Dojrzy nieznane dotychczas dziwy.



Panu Soczewce wzrok mechaniczny

Przekazał obraz panoramiczny.

I oto świat ten oceaniczny,

Świat niezbadany ujrzał jak w lustrze:

W krąg koralowe pięły się puszcze,

W gęstwie korali ślepia łypały,

Łby wyrastały wielkie jak skały,

Sączył się z pysków odwar spieniony,

Próchnem odwiecznym lśniły ogony,

Wiły się cielska w łusce kosmatej,

Pluły fosforem perłowe kwiaty,

A ryby-miecze i ryby-piły

Zaciętą walkę z sobą toczyły.

Pies Kalasanty spoglądał z trwogą

I cicho skomląc, podwinął ogon.

Rzekł pan Soczewka: Co za skowyty?

Ja tu nakręcam film znakomity,

Nieustraszenie zgłębiam Atlantyk,

A ty mi skomlesz?... Wstyd, Kalasanty!

Pies nie śmie bać się, bo to nieładnie.

Proszę hamulce włączyć przykładnie!...

Ulwaga!... Zaraz będziemy na dnie.



Rozległ się łoskot i zgrzyt złowrogi,

Pocisk wypuścił stalowe nogi,

Zatrząsł się, chwiał się przez moment spory,

Lecz samoczynne regulatory

Atomosondę wyprostowały

I alarmowe zgasły sygnały.



Tu pan Sorzewka do działań skory

Włączył od razu trzy reflektory

I atomowe spięcie uranu

Zalało światłem dno oceanu.



Stało tam miasto nieogarnione

Przed tysiącami lat zatopione.

Rzekł pan Soczewka: O zakład idę,

Żeśmy trafili na Atlantydę!

Jakiż w tych czasach bywał budulec,

Że mógł działaniu wieków nie ulec!



Pocisk powoli przed siebie ruszył.

Pies Kalasanty nastawił uszy,

A pan Soczewka w bezmiar czeluści

Trzy mechaniczne ręce wypuścił

I uruchomił trzy obiektywy,

Żeby sfilmować te wszystkie dziwy,

Ten świat niezwykły, ale prawdziwy.



Po bokach ulic gmachy wysokie,

Całe z metalu, stały bez okien.

Miały kształt stożków, jak piramidy.

Taki był widać styl Atlantydy.

Gmach każdy tego dziwnego miasta

Zwierzokrzewami gęsto porastał:

Jedne z nich miały gąbczaste pyski,

A w każdym pysku tkwił jęzor śliski.

Inne trzygłowe, pokryte grzywą,

Wielkie, pękate hydrę straszliwą

Przypominały swoim wyglądem.

Te chciały przyssać atomosondę,

Lecz je odepchnął prąd elektryczny.

Inne znów miały wygląd kosmiczny,

Bo liść zwijały w dziobek niewielki

I wypuszczały z niego bąbelki

W różnych kolorach, jak baloniki.

Inne wzrok miały mętny i dziki

O takiej sile, że po godzinie

Jeszcze migotał i drgał w kabinie.



Wąskie ulice stały nietknięte,

Oblane wodą, jak atramentem,

I reflektorów potężne błyski

Z trudem drążyły ten mrok pobliski.

W mieście podwodnym, po tylu wiekach,

Nie było widać śladu człowieka,

Ni czaszek ludzkich, ni ludzkich kości.

Wszystko zapadło w otchłań nicości.



Sto metrów dalej na placu miasta

Pięła się w górę wieża spiczasta,

A przed nią posąg na piedestale

Stał zachowany tak doskonale,

Że można było prócz głowy łysej

Rozpoznać także twarz i jej rysy.

Korona tkwiła na czubku głowy,

A z twarzy sterczał nos półmetrowy.

Warga zwisała aż do podbródka,

Na którym rosła bródka króciutka.

Król ten - bo był to król niezawodnie -

Miał podwinięte do kolan spodnie,

A w nich, jak balon, brzuch okazały,

Z łydek zaś skrzydła mu wyrastały.



Pod spodem była ogromna płyta

I pan Soczewka napis odczytał:

Karabalobum Atlantalobum

Parabalibum sobum e wobum.

Rzekł pan Soczewka: Spójrz, Kalasanty

Oto jest pomnik króla Atlanty,

Więc go na filmie szybko utrwalmy,

By znowu zdobyć trzy Złote Palmy

A teraz, piesku, ruszamy dalej.

I kazał kroczyć nogom ze stali

Poprzez spętane gąszcze korali.



Ryby nie żyją na tej głębinie,

Mogą tu istnieć płazy jedynie,

Ale te płazy są to okazy

Twardsze od naszych tysiące razy,

Opancerzone tak, że bez szkody

Znoszą straszliwe ciśnienie wody.

Atlantozaury zwartą ławicą

Krągłe, bezgłowe, tuż nad ulicą

Zawirowały swoim zwyczajem

I gniotąc sobie boki nawzajem,

Ssały żarłocznie morskie liszaje.

Dwie salamandry opancerzone

Niepostrzeżenie pełzły w ich stronę,

Pożarły wszystkie jeden po drugim,

Pozostawiając złociste smugi.



Zza węgła wyszedł jaszczur kolczasty

I koralowe mijając chwasty,

Na salamandrę napadł znienacka,

Zgniótł łeb jej twardy w kolczastych mackach,

Lecz zanim jeszcze żer swój przetrawił,

Smok siedmiogłowy nagle się zjawił.

Pełzał dokoła ze dwie minuty,

Podniósł swój ogon w łuskę zakuty

I tym ogonem niby maczugą

Jaszczura po łbie walił tak długo,

Aż go ogłuszył, kolce obkruszył,

Pożarł i dalej przed siebie ruszył.

Wtem ujrzał pocisk pana Soczewki.

Rzekł pan Soczewka: To nie przelewki,

Smok mnie przeraża swoim wyglądem,

Potwór ten zniszczy atomosondę!

Musimy zmykać i zejść mu z drogi.



Pocisk wyciągał stalowe nogi,

Biegł ulicami pustego miasta,

Lecz smok co chwila przed nim wyrastał.

Porisk wyciągał ręce stalowe

I zdołał urwać mu jedną głowę,

Potem dwie jeszcze. Zostały cztery.

Rzekł pan Soczewka: Moje kamery

Pracują sprawnie. Życie poświęcę,

Ale z tej walki film dziś nakręcę.



Potwór krwią broczyt. Już się zdawało,

Że pocisk wyjdzie z opresji cało,

Gdy nagle ruchem niepostrzeżonym

Smok z całej siły machnął ogonem

I podciął nogi atomosondzie.

Rzekł pan Soczewka: Mucha nie siądzie...

Ale, niestety, w tej samej chwili

Pocisk się zachwiał, na bok przechylił

I upadł ciężko na smoczy ogon.



Pies Kalasanty przejęty trwogą

Zawył żałośnie, a pan Soczewka

Rzekł niewesoło: Skończona śpiewka,

Naszej ofiary nikt nie oceni.

Klapa! Jesteśmy, piesku, zgubieni.

Pogasły lampy i reflektory,

Przestały działać regulatory

I automaty, a w chwilę potem

Stacja nadawcza pękła z łoskotem.

W mrok pan Soczewka spojrzał i zoczył,

Że inny potwór z głębin wytoczył

Cielsko olbrzymie jak kamienica.

Był to straszliwy płaz: ośmiornica -

Oceaniczna, ośmioramienna,

Cała kamienna. I rzecz znamienna:

Smok w koralowe schronił się krzaki

Schyliwszy łby swe dla niepoznaki.

A ośmiornica ośmiorgiem ramion,

Które bez trudu górę przełamią,

Atomosondę trącać zaczęła,

Po czym się wolno wzięła do dzieła.



Ramieniem pocisk więc podważyła -

Taka potężna była w niej siła.

Drugim ramieniem go opasała,

Z piachu dźwignęła, wyprostowała,

Trzecim ramieniem pchnęła od dołu,

Po czym pięciorgiem ramion pospołu

Wiosłując wolno, w górę ruszyła -

Taka potężna była w niej siła.

Gdy pocisk znowu stanął pionowo,

Pies o kuchenkę uderzył głową,

A pan Soczewka fiknął koziołka

Z łóżka na stołek, potem ze stołka

Wleciał na biurko, następnie z biurka

Spadł i pod łóżko dał jeszcze nurka.

Tu się dopiero zerwał gwałtownie.

- Muszę naprawić wpierw elektrownię -

Rzekł pan Soczewka do działań skory -

Gdy tylko wprawię w ruch reaktory,

Zapalę światła i reflektory,

Morskie potwory porażę prądem

I uruchomię atomosondę.



Włożył w to wszystko trudu niemało,

Lecz jak powiedział, tak się też stało.

Bo pan Soczewka miał umysł ścisły,

A oprócz wiedzy - mądre pomysły.

Wnet reflektory tedy zabłysły

I ośmiornicy cielsko potężne,

Każde jej ramię grube i prężne,

Można zobaczyć było przez szyby,

Lecz widać było także i ryby.



Rzekł pan Soczewka: Płyniemy w górę,

Wskazują na to ryby niektóre,

A jakbym sądzić mógł z manometrów,

Od dna nas dzieli pięć kilometrów.

Już poza nami jest Atlantyda.

Tak! Ośmiornica czasem się przyda!



Wypowiedziawszy swoje poglądy,

Prąd elektryczny z atomosondy

Skierował prosto na ośmiornicę.

Iskry błysnęły jak błyskawice,

Rażąc potwora w głowę i w oczy.

Cios go na chwilę, widać, zamroczył,

Gdyż jedno ramię z wolna opadło,

A pan Soczewka walkę zajadłą

Prowadził dalej, zwiększył napięcie,

I atakował bestię zawzięcie.



- Spójrz, Kalasanty! Chyba nie kłamię,

Potwór rozluźnił już drugie ramię.

O, teraz trzecie. A teraz czwarte.

Już piąte ramię też jest rozwarte!

Ugodzę jeszcze po raz ostatni!

Ha! Uwolnieni jesteśmy z matni!

Skończyłem wreszcie z podwodnym zbójem.

Mam go w całości? Mam go! Filmuję!



Z wolna szło na dno cielsko potwora,

Obok płynęła trytonów sfora,

A ryby-miecze i ryby-piły

Za tym niezwykłym żerem goniły.

Rzekł pan Soczewka: Wszystko to pierzchnie,

Bo wypływamy już na powierzchnię.

Pociągnął dźwignię, sprawdził przyrządy,

Nastawił stery atomosondy,

Pies Kalasanty zaparzył kawę,

I tak kończyli swoją wyprawę.



W panoramicznych szybach niebawem

Ujrzeli statek, który w oddali

Po niespokojnej żeglował fali.

Na maszcie flaga zatrzepotała.

A na pokładzie załoga cała

Panu Soczewce salutowała.

Jak z pokładowej księgi wynika,

Kapitan kazał upiec indyka,

A gdy na deser podano ciasto,

Końca nie było różnym toastom.



Nazajutrz statek K.I. Gałczyński

Zjawił się znowu w porcie szczecińskim.

Orkiestra grała, strzelały działa,

Ludność Szczecina wiwatowała,

Fotografowie i reporterzy

Pstrykali zdjęcia tak, jak należy,

A pan Soczewka w tym samym czasie

Udzielał mnóstwa wywiadów prasie;

Mówił o wszystkim, o tym, o tamtym,

Zapomniał tytko o Kalasantym.



Więc Kalasanty, nie bez urazy,

Do mikrofonu szczeknął trzy razy.

2007-07-31 22:36:50

Leń

Na tapczanie siedzi leń,

Nic nie robi cały dzień.



- O wypraszam to sobie!

- Jak to? Ja nic nie robię?

- A kto siedzina tapczanie?

- A kto zjadł pierwsze sniadanie?

- A kto dzisiaj pluł i łapał?

- A kto się w głowę podrapał?

- A kto dziś zgubił kalosze?

- O - o! Proszę!



Na tapczanie siedzi leń,

Nic nie robi cały dzień.



- Przepraszam! A tranu nie piłem?

- A uszu dzisiaj nie myłem?

- A nie urwałem guzika?

- A nie pokazałem języka?

- A nie chodziłem się strzyc?

- To wszystko nazywa się nic?



Na tapczanie siedzi leń,

Nic nie robi cały dzień.



Nie poszedł do szkoły, bo mu się nie chciało,

Nie odrobił lekcji, bo czasu miał za mało.

Nie zasznurował trzewików, bo nie miał ochoty,

Nie powiedział "dzień dobry", bo z tym za dużo roboty,

Nie napoił Azorka, bo za daleko jest woda,

Nie nakarmił kanarka, bo czasu mu było szkoda;

Miał zjeść kolację - tylko ustami mlasnął,

Miał położyć się spać - nie zdążył - zasnął.

Śniło mu się, że nad czymś ogromnie się trudził;

Tak zmęczył się tym snem, że się obudził.

2007-07-31 22:36:01

Z motyką na słońce

Roch węgla od dawna pod piecem nie widział,

Już skończył się zapas, wyczerpał się przydział.



Więc Roch wpadł na pomysł: "Tak zimno w chałupie,

A słońce jest wielkie. Gdy okruch odłupię



I wrzucę do pieca, wystarczy mi ciepła,

By barszcz nie zamarzał i kasza nie krzepła."



Pomyślał i ruszył z motyką na słońce,

A słońce - wiadomo - jak ogień gorące.



Motyka już topić się z wolna zaczęła,

Lecz Roch nie ustawał, Roch wołał: - Do dzieła!



Do dzieła! Choć sobie czuprynę osmalę,

Wciąż będę motyką uderzał wytrwale



I choćby mnie słońce spaliło na popiół,

Nikt we wsi nie powie, żem swego nie dopiął!



To rzekłszy przygarnął dwie chmury deszczowe,

Z nich jedną położył, jak kompres na głowę,



A drugą wyżymał zwilżając ostrożnie

Motykę, jak zwilża się kurę na rożnie.



Bił w tarczę słoneczną, choć dręczył go upał,

Aż w końcu motyką okruszek odłupał.



Zawinął go w chmurę, jak w szmatkę wilgotną,

I podał czym prędzej Rochowej przez okno.



Rochowa okruszek do pieca wrzuciła,

Obrała ziemniaki i barszcz nastawiła.



Buzuje się okruch słoneczny na ruszcie,

A wy, jeśli chcecie, czyn Rocha powtórzcie.



Nauka zaś taka z wierszyka wynika,

Że może każdemu się przydać motyka.

2007-07-31 22:35:21

Opowiedział dzięcioł sowie

Opowieści różne znacie:

Więc opowieść o piracie,

O magiku-mechaniku,

O zaklętym koguciku,

O północnym, groĄnym wietrze

I o chorym termometrze.

O uczonym kocie w butach

I o wyspach Bergamutach,

O diabełku na kominie,

O sierotce Klementynie,

O entliczku, o pentliczku

I o Janku Wędrowniczku,

O Paproszku - mądrym skrzacie -

Wszystkie te historie znacie.

Ale dziś mam - daję słowo -

Bajkę dla was całkiem nową.



Posłuchajcie: pod Dąbrową

Jest dąbrowa. W tej dąbrowie

Opowiedział dzięcioł sowie

O tym, czego się dowiedział,

Kiedy w leśnej dziupli siedział.

Ja to wszystko podsłuchałem

I czym prędzej zapisałem.



I



Było tak: w sędziwym lesie,

Który widać na bezkresie,

Mieszkał bury wilk Barnaba,

Zamożniejszy od nababa.

Miał on skarbów pełne wory

I wciąż znosił do komory

Smakołyki i frykasy,

Z których słyną polskie lasy.



Miał Barnaba spryt handlowy,

Więc założył wśród dąbrowy

Sklep dla zwierząt. Na polanie

Wybudował rusztowanie,

Poukładał mech u góry,

Pozatykał gliną dziury,

Gałęziami ściany pokrył

I, z wysiłku cały mokry,

Siadł za ladą. Na tej ladzie

Smakowite kęski kładzie.

Każdy łatwo coś wyszuka:

Jest tu przysmak dla borsuka,

Jest pachnący ser dla lisa,

Dla niedĄwiedzia pełna misa,

Coś dla kuny do zjedzenia,

Świeża marchew dla jelenia,

Dla jaszczurek smaczny żurek

I orzechy dla wiewiórek.



Siedzi wilk Barnaba w sklepie

I zmrużywszy jedno ślepie,

Wszystkich woła i zaprasza:

- Komu jaja, komu kasza,

Komu mleko na śniadanie?

U mnie w sklepie jest najtaniej!



Wielka była to przynęta,

A więc zbiegły się zwierzęta.

Wszystkie tłoczą się u lady:

- Proszę kilo marmolady...

- A ja garść orzechów proszę...

- Dla mnie sadła za trzy grosze...

- Dla mnie miodu dziesięć deka...

- A ja proszę kwartę mleka...



Wilk się krząta i na ladzie

Co najgorszy towar kładzie,

Nie doważa, nie domierza,

Marmolada jest nieświeża,

Sadło zgniłe i tłuste,

Gorzki ser, orzechy puste,

Zamiast mleka - sama woda.

Wprost każdego grosza szkoda!



- Jak tu drogo! - jęknął zając.

Na to rzekł Barnaba wstając:

- Kto powiedział, że jest drogo?

Nie prosiłem z was nikogo,

By odwiedzał moją knieję.

Komu drogo - niechaj nie je!

A jak chodzi o zające,

Radzę zmykać, bo przetrącę!



Czmychnął zając nie czekając -

Nie przekona wilka zając.

Sarna wstała pełna trwogi,

Tchórz wiewiórce szpenął: - W nogi!

I nie wziąwszy nawet reszty,

Zmykał szybko, gubiąc meszty.



II



Nieco dalej, stąd pół mili,

Mieszkał siwy ryś Bazyli.

Był wąsaty, zły i srogi;

Każdy rad był zejść mu z drogi,

A on prychał, a on mruczał,

Wszystkim bruĄdził i dokuczał.

Nawet rudy lis Mikita

Bardzo grzecznie rysia witał

I udając, że jest chory,

Szybko biegł do swojej nory.



Ryś miał także sklep swój w lesie;

Znał się ryś na interesie,

Toteż jego sklep był pełny

Ciepłych futer, pierza, wełny,

Ptasich czubków, barwnych piórek

I kapturków dla wiewiórek.



Siedział ryś Bazyli w sklepie

I zmrużywszy jedno ślepie,

Wołał ciągle: - Idzie zima,

Kto na zimę futra nie ma,

Kto linieje lub łysieje,

Niech tu biegnie poprzez knieję,

Bowiem każde leśne zwierzę

U mnie ciepło się ubierze,

Ptak - odnowi swoje pierze,

Wszystko można dostać u mnie!

Więc zwierzęta biegły tłumnie.

Ten coś kupił, ów coś kupił,

A Bazyli skórę łupił,

Zamiast futer wtykał szmaty,

Zamiast skórek - stare łaty,

Zamiast wełny - pęk badyli.

Taki to był ryś Bazyli!



Niedaleko sklepu rysia

Była w jarze jama lisia,

Dobrze pośród drzew ukryta.

Mieszkał w jamie lis Mikita.



Po wsiach znał kurniki liczne

I zagrody okoliczne,

Umiał świtenie w każdym czasie

Wykryć nowe gniazda ptasie,

Umiał gąskę podejść z bliska,

Wiedział, gdzie są kretowiska,

Po karasie biegł do rzeki

I wybierał miód z pasieki.



Zdobycz swoją co dni kilka

Lis Mikita niósł do wilka.



Wilk unosił się na ławce:

- Czekam, czekam na dostawcę.

Pokaż towar. Cóż to? Kaczka?

Ależ chuda nieboraczka!

Gęś? Nie będzie z niej pociechy;

Jajka małe jak orzechy.

Nie, Mikito, miód niesłodki,

A karasie są jak płotki.

Nędzna zdobycz, drogi lisie,

I na moje widzimisię

Warta cztery skórki krecie.

Ale więcej? Nigdy w świecie!

Lis miał mores przed Barnabą -

Potargował się dość słabo,

Schował skórki, a po chwili

Już go witał ryś Bazyli:

- Cóż przynosisz dziś, Mikito?

Cztery skórki? Dobre i to.

Mogę wziąść je, chętnie służę,

Dam ci za nie jajko kurze.

Lis podskoczył: - Nie kpij ze mnie!

Słuchać nawet nieprzyjemni.

Za te skórki, wyznać przykro,

Dałem trzy karasie z ikrą,

Dziesięć jajek, kaczkę młodą,

Gęś i duży plaster miodu.

Ryś uderzył groĄnie w ladę:

- Skórki biorę, jajko kładę

I nie radzę wszczynać kłótni,

Bo się skończy jeszcze smutniej.



Lis do kłótni nie był skory -

Poszedł z jajkiem do swej nory

I pomyślał, płaczu bliski:

"To są właśnie moje zyski."



III



Wilk bogacił się na sklepie,

Ryś stał także coraz lepiej.

Jeśli chodzi o Mikitę,

Ten się trzymał własnym sprytem.



Lecz zwierzęta - że wymienię

Tchórze, jeże i jelenie,

Nawet kuny i niedĄwiedzie -

Wszystkie były w wielkiej biedzie.



A tymczasem przyszła jesień,

Coraz głodniej było w lesie,

Coraz głodniej, coraz chłodniej,

Upływały dni, tygodnie,

W lesie było brak żywności,

Poszły wszystkie oszczędności,

A u rysia i u wilka

Ceny rosły co dni kilka.



Wilk Barnaba siedział w sklepie

I zmrużywszy jedno ślepie,

Wykrzykiwał: - Głodomory,

Opuszczajcie wasze nory,

Przybywajcie do mnie tłumnie!

Tylko u mnie, tylko u mnie

Są kiełbaski i serdelki,

I przysmaków wybór wielki!



Równocześnie z innej strony

Ryś Bazyli niestrudzony

Wołał: - Do mnie, chuderlaki!

Mam serdaki, mam kubraki,

Skórki ciepłe jak pierzyny

I zimowe peleryny.

Lecz zachęta nie pomoże,

Kiedy nędza jest w komorze,

Bo kupują ci, co płacą,

A kupować nie ma za co.



Tak cierpiała knieja cała,

Wreszcie miarka się przebrała.



Mieszkał w lesie niedĄwiedĄ Błażej.

Choć wyglądał nie najstarzej,

Szanowały go zwierzęta,

Tak jak ludzie - prezydenta.

Przyszły tedy do BłaĄeja:

- W tobie cała jest nadzieja!

W lesie chłodno, w domu głucho,

Daj nam radę niezawodną,

Bo Barnaba i Bazyli

Już doszczętnie nas złupili.



NiedĄwiedĄ w ucho się podrapał,

Długo myślał, długo sapał,

Wreszcie rzekł: - Mam pomysł taki:

Niech kukułka wszystkie ptaki

I zwierzęta z całej kniei

Zawiadomi po kolei,

Że w świetlicy "Pod Żołędziem"

Jutro się nasz sejm odbędzie.

- Świetnie! Świetnie! - krzyknął zając. -

Sejm zwołamy nie zwlekając!



- Racja - rzekły dwie kukułki,

Nierozłączne przyjaciółki. -

Obwieścimy wnet orędzie,

Że się jutro sejm odbędzie.



Zaraz wzięły się do dzieła,

Jedna w prawo pofrunęła,

Druga w lewo - i kukały

Dwie kukułki przez dzień cały.



IV



Wielkie tłumy sejm zgromadził.

NiedĄwiedĄ z braćmi się naradził,

Po czym wszedł na podwyższenie

I pozdrowił zgromadzenie:

- Witam sarny i jelenie,

Witam kuny, tchórze, jeże,

Nawet lisy witam szczerze

I borsuki, i zające,

Całe ptactwo śpiewające,

Nawet srokę, nawet sowę,

Witam wszystkich, jednym słowem.

Moi drodzy, znamy dzisiaj

Sprawki wilka, sprawki rysia.

Czas już skończyć z ich wyzyskiem,

Więc niech nad tym przede wszystkim

Sejm nasz dziś się zastanowi.

Głos oddaję borsukowi.



Borsuk wstał, poprawił przedział,

Chrząknął, po czym tak powiedział:

- Mogę wyznać nie bez dumy,

Żem tu wszystkie zjadł rozumy,

Żem obmyślił wszystko ściśle

I wam powiem to, co myślę.

Czas już wreszcie wyjść z potrzasku,

Przestać jadać babki z piasku,

Chleb ze śniegu, figi z makiem.

Otóż ja mam plany takie:

Każdy ptak i każde zwierzę

W swej komorze coś wybierze

I natychmiast tu przyniesie

Jako udział w interesie.

Gdy zbierzemy już udziały,

Otworzymy sklep wspaniały,

Gdzie się będą sprzedawały

Tanie, świeże wiktuały.

Wspólnym trudem i staraniem

Zdobędziemy futra tanie,

Tanie sadło, tanią kaszę.

Zjednoczymy siły nasze.

Wszyscy razem, nie oddzielnie,

Ale dzielnie tę spółdzielnię

Przed nadejściem jeszcze zimy

Wspólną pracą utworzymy.

Jeleń krzyknął: - Dobrze gada!

To przynajmniej mądra rada!

Tchórz zawołał: - Brawo, brawo,

Trzeba zająć się tą sprawą,

Bo gdzie jest wysiłek zgodny,

Tam dobrobyt niezawodny!

Tu przemówił lis Mikita:

- Myśl naprawdę znakomita,

Ruch spółdzielczy bardzo cenię,

Chętnie swą naturę zmienię

I zapewniam zgromadzenie,

Że od dzisiaj najrzetelniej

Chcę pracować dla spółdzieli.



- Świetnie! - rzekły dwie kukułki,

Nierozłączne przyjaciółki,

I uparcie coś kukały

W sposób dość niezrozumiały.

NiedĄwiedĄ przerwał to kukanie:

- Dosyć, dosyć, moje panie.

Sprawa jasna, szkoda czasu!

Budujemy sklep wśród lasu.

Wszystkich czeka ciężka praca -

Praca zawsze się opłaca.

Przekonajmy więc borsuka,

Że nie poszła w las nauka,

Że już wilk nas nie oszuka,

Że już ryś nas nie oszwabi -

Żeśmy silni, a nie słabi.



- Brawo!, brawo! - krzyknął zając. -

Sklep budujmy nie zwlekając,

Lecz uczcijmy wpierw Błażeja,

Kniei naszej dobrodzieja!



- Oczywiście! W górę! W górę! -

Zawołali wszyscy chórem

I wesoło, choć z wysiłkiem,

Podrzucali go jak piłkę,

A kukułka z przyjaciółką

Szybowały nad nim w kółko.



V



Wszyscy zgodnie pracowali:

Więc niedĄwiedzie - wzorem drwali -

Dostarczały pni i pali.

Sarny z wszystkich stron się zbiegły

I lepiły z gliny cegły.

Z wodnej tafli jeleń szybki

Pozdejmował szklane szybki.

Przy stawianiu pieców kuna

Wykonała pracę zduna.

Jeże igieł dostarczyły,

A dzięcioły z całej siły

Deski nimi przybijały

Do podłogi i powały.



Pracowali wszyscy zgodnie

I w niespełna dwa tygodnie

Sklep stał całkiem już gotowy

Na polanie wśród dąbrowy.

Wnet borsuki, tchórze, kozły

Najróżniejszy prowiant wiozły:

Sadło, kaszę i serdelki,

I przysmaków wybór wielki.

Oprócz tego sklep był pełny

Ciepłych futer, pierza, wełny,

Ptasich czubków, barwnych piórek

I kapturków dla wiewiórek.



A za ladą lis Mikita

Kupujących grzecznie wita,

Tu odważy, tam odmierzy,

Towar dobry, tani, świeży.

Nikt nikogo nie oszwabia,

Nikt na nikim nie zarabia,

Bo gdzie łączą wspólne cele,

Tam są wszyscy przyjaciele.



Sklep szedł odtąd jak najlepiej,

Każdy wszystko dostał w sklepie

I w powszechnym dobrobycie

Upływało leśne życie.

A kukułka z przyjciółką

Wciąż latały tylko w kółko

I na przekór innych ptakom

Ułożyły piosnkę taką:



- Powiedzcie, jaskółki,

Ku - ku,

Gdzie mam kupić bułki?

Ku - ku!

- W spółdzielczym sklepie,

Ku - ku,

Kupisz najlepiej,

Ku - ku!

- Powiedzcie mi, kraski

Ku - ku,

Gdzie mam kupić placki?

Ku - ku!

- W spółdzielczym sklepie,

Ku - ku,

Kupisz najlepiej,

Ku - ku!

- Powiedzcie, słowiki,

Ku - ku,

Gdzie kupić pierniki?

Ku - ku!

- W spółdzielczym sklepie,

Ku - ku,

Kupisz najlepiej,

Ku - ku!

Tak śpiewały i kukały

Dwie kukułki przez dzień cały.



Bury wilk przed sklepem swoim

Stał i patrzył z niepokojem.



Wreszcie zamknął go na kłódkę

I opuścił las ze smutkiem.



- Trudno! - westchnął ryś Bazyli.

Także zamknął sklep po chwili

I opuścił z żalem knieję.



Co się z nimi teraz dzieje,

Tego nawet dzięcioł sowie,

Choć jest plotkarz - nie opowie.

2007-07-31 22:33:58

Mops

W kuchni stał na stole klops.

Mops do klopsa chyłkiem - hops!

Gdy się najadł tak, że spuchł aż,

Nagle zjawił się pan kucharz.



Patrzy, blednie - nie ma klopsa,

Rzecze tedy groźnie do psa:

Ja przepraszam pana mopsa,

Pan mi tu za bardzo hopsa,

Żeby pan nie dostał kopsa!



Na to mops wyszczerzył kły

I odszczeknął bardzo zły:

Fe! A cóż to za maniery?

Jeśli mam być całkiem szczery,

Na mnie nawet pan nie dmuchnie,

Bo i tak chcę zmienić kuchnię,

A to głównie z tej przyczyny,

Że nie znoszę siekaniny!

Po czym precz odrzucił sztuciec,

Warknął, burknął i chciał uciec.



Kucharz, widząc to, wpadł na psa,

Porządnego dał mu klapsa,

A na obied zamiast klopsa,

Spożył - zły jak mops - rolmopsa.

2007-07-31 22:32:55

Pytalski

Na ulicy Trybunalskiej

Mieszka sobie Staś Pytalski,

Co, gdy tylko się obudzi,

Pytaniami dręczy ludzi.



W którym miejscu zaczyna się kula?

Co na deser gotują dla króla?

Ile kroków jest stąd do Powiśla?

O czym myślałby stół, gdyby myślał?

Czy lenistwo na łokcie się mierzy?

Skąd wiadomo, że Jurek to Jerzy?

Kto powiedział, że kury są głupie?

Ile much może zmieścić się w zupie?

Na co łysym potrzebna łysina?

Kto indykom guziki zapina?

Skąd się biorą bruneci na świecie?

Ile ważą dwa kleksy w kajecie?

Czy się wierzy niemowie na słowo?

Czy jaskółka potrafi być krową?



Dziadek już od roku siedzi

I obmyśla odpowiedzi,

Babka jakiś czas myślała,

Ale wkrótce osiwiała,

Matka wpadła w stan nerwowy

I musiała zażyć bromu,

Ojciec zaś poszedł po rozum do głowy

I kiedy powróci - nie wiadomo.

2007-07-31 22:32:07

Panieneczka z pudełeczka

Panieneczka z pudełeczka,

Nie Haneczka, nie Janeczka,

Nie Marysia, nie Wandeczka,

Nie Irenka, nie Idalka,

Lecz po prostu zwykła lalka,

I nie zwykła, lecz mądralka...



Panieneczka z pudełeczka

Karminowe ma usteczka,

Nosek zgrabny i rumiany

I policzki z porcelany.

Panieneczka z pudełeczka

Jest pulchniutka jak bułeczka,

Ma jedwabne złote włoski,

Uśmiech miły i beztroski,

Rączki bielsze ma od mleczka,

A ubrana jak laleczka

Jest ta śliczna panieneczka.



Cały dzień, jak inne panie,

Siedzi grzecznie na tapczanie,

Jest wytworna niesłychanie

I gdy kot się łasi do niej,

Głaszcze kota spodem dłoni.

Kot jej dał na imię Lala,

Lalce głaskać się pozwala,

Z nią rozmawiać długo umie,

Ona jedna go rozumie.

Mówi lalka: Mój koteczku,

Nie ma myszy w mym domeczku,

Ale za to na spodeczku

Zawsze jest łyżeczka mleczka

I ciasteczka dla koteczka.



Kot jest czarny i puszysty,

Kot do lalki pisze listy,

Opowiada jej bajeczki

I przemawia do laleczki



Po swojemu, po kociemu:

Droga Lalu, powiedz, czemu

Siedzisz ciągle na tapczanie?

Wstań, kochanie, pójdź, kochanie,

Do ogrodu na igraszki.

Tam śpiewają cudnie ptaszki,

Tam fruwają barwne ważki,

Tam po stawie łódka płynie

I przegląda się w głębinie,

Tam szeleści wiatr wesoły,

Szczerozłote brzęczą pszczoły,

Pachną kwiaty, dzwonią dzwońce,

A na niebie wisi słońce

I przygląda się z oddali,

I uśmiecha się do Lali.

Nim uśmiechać się przestanie,

Wstań, kochanie, pójdź, kochanie,

Odbędziemy sobie w zgodzie

Piękną podróż po ogrodzie.



Idzie lalka środkiem dróżki,

Lekko stawia drobne nóżki,

Kot odpędza od niej muszki

I prowadząc ją za rękę

Mruczy kocią swą piosenkę.

Lalkę każdy kwiatek wita,

Każda trawka pospolita,

Wszystko w oczach jej rozkwita.



Pierwsza głos zabrała róża:

Patrzcie, lalka! Jaka duża!

Jakie oczy ma błękitne!

W takich oczach chętnie kwitnę.

Spójrzcie, jaka buzia słodka! -

Zachwycała się stokrotka.

Jestem prawie zakochany -

Szepnął goździk. Tulipany

Pochyliły swe łodygi,

A narcyzy na wyścigi

Kołysały się na wietrze

Coraz tkliwsze, coraz bledsze...



W górze słońce lśni złociście,

Uroczyście szumią liście,

Żuki chórem brzęczą w trawie,

A za kępą drzew, na stawie,

Uwiązana wprost do pieńka

Stoi łódka malusieńka.



Łódka piękną podróż wróży,

Kot zaprasza do podróży,

Lalka siada więc przy sterze,

A on dziarsko wiosła bierze

I już w dal odpływa łódka,

Chociaż taka jest malutka.



Bardzo rada tej przygodzie

Lalka rączkę macza w wodzie

I ze śmiechem kota bryzga,

Gdy się do niej kot umizga.



Kot wiosłuje wciąż zawzięcie,

Aż tu nagle na zakręcie

Z wody wyspa się wyłania.

Więc do brzegu bez wahania

Lalka kotu przybić każe

I po chwili już żeglarze

Przez zarośla i przez gąszcze

Naprzód brną jak dwa chrabąszcze.

Lalka nie zna wcale drogi,

Lalkę trochę bolą nogi.

Kot prowadzi ją za rękę

Mrucząc kocią siwą piosenkę.



Wyszli wreszcie na polanę,

A tam - dziwy nie widziane:

Pod łopuchem, bez przesady,

Stoi chatka z czekolady,

Z czekolady dach, wieżyczki,

Komin, ściany, okna, drzwiczki,

Nawet ganek, nawet kładka -

Istna chatka-czekoladka!

Od tej chatki biegnie ścieżka...

Gnom z pewnością w chatce mieszka.



Któż, powiedzcie, nie zna gnomów?

Mógłbym spisać kilka tomów

O tym, jakie wiodą życie,

Co w swych domkach robią skrycie,

O zręczności ich i sprycie...

Znam się na tym znakomicie,

Bo to przecież fakt wiadomy,

Że mi bajki piszą, gnomy.



W owym domku z czekolady,

Nie szukając z nikim zwady,

Mieszkał sobie gnom Paproszek.

Głowę małą miał jak groszek,

Nos jak pieprzyk, siwą bródkę,

Duży brzuch i nogi krótkie.

Zawód miał nie byle jaki,

Mianowicie... strzygł ślimaki,

Szył dla gnomów pelerynki

I uczone robił minki:

Dużą minkę, średnią minkę

Oraz minkę-odrobinkę.

Właśnie siedział z dużą minką

I popijał słodkie winko,

Gdy ktoś nagle do drzwi puka.

Kto to puka? Czego szuka?

Kto i po co tu przychodzi?

To ja jestem, kot-czarodziej,

A to lalka z porcelany,

W której jestem zakochany.

Wyszedł tedy gnom na ganek

I powiedział: Dobry ranek,

Nie zapraszam do chatynki,

Ale wiem, że moje minki

Chcecie kupić. Bardzo proszę,

Biorę za nie po trzy grosze.



Po tych słowach gnom Paproszek

Wszystkie trzy uczone minki

Do maleńkiej włożył skrzynki,

Dziewięć groszy wziął od kota,

Chrząknął, kichnął, zachichotał,

Do swej chatki wrócił szybko

I w okienku siadł za szybką.



Lalka w skrzynce szuka minek

I wyjmuje upominek,

1 przymierza minki gnoma,

Aż jej buzia nieruchoma

Nagle staje się ruchliwa,

Tak jak żywa, jak prawdziwa,

Ach, bo w bajkach wszystko bywa!

Kot nie wierzy własnym oczom:

Jak ci ładnie, jak uroczo,

Jesteś już prawdziwą damą!

Powtórz jeszcze raz to samo:

Duża minka, średnia minka,

Teraz minka-odrobinka...

Nie, doprawdy, w życiu całym

Słodszej buzi nie widziałem!



Słysząc jego zachwyt taki

Nadleciały różne ptaki,

Jak słowiki, gile, czyże,

I fruwając coraz niżej,

Na cześć lalki. odśpiewały

Trzy wesołe madrygały,

I uczciły ją świergotem.

A tymczasem lalka z kotem

Popłynęli już z powrotem,

Bowiem słońce na zachodzie

Już maczało brodę w wodzie,

A głód przy tym tak dokuczał,

Że kot coraz cieniej mruczał.



Kto przymierzał tyle minek,

Temu zda się odpoczynek.

Na tapczanie lalka siadła

I na obiad chętnie zjadła

Ulubione swe rodzynki,

Robiąc wciąż te same minki -

Jedną własną, a trzy cudze.

Wreszcie rzekła: Znów się nudzę!

Chcę rozrywkę mieć przyjemną,

Kotku bury, baw się ze mną!

Kot, wykwintny w każdym calu,

Czule mruczy: Słodka Lalu,

Ja dla ciebie wszystko zrobię!

Czego pragniesz? Pomyśl sobie.

Rzecze lalka więc do kota:

Wielka bierze mnie ochota

Dla zabawek bal wyprawić,

Żeby dobrze się zabawić.



Kot natychmiast,wvyjął z szafki

Gry, figurki i zabawki

I zawołał z wielką mocą:

Dobra Wróżko! Przed północą

Przyjedź do nas swą karocą!

Uczyń różdżką znak zaklęty,

Niech ożyją wszystkie sprzęty,

Niech zabawki w ruch wprawione,

Przebudzone, ożywione,

Spędzą dzisiaj noc przyjemną

Z tobą, z lalką oraz ze mną!

A do lalki kot-czarodziej

Rzecze: Pięknie się przyodziej,

Ładnie uczesz się, kochanie,

Wróżka przyjdzie na wezwanie

I uczyni takie cuda,

Że nasz bal się świetnie uda.



Lalka z ulgą odetchnęła

I zabrała się do dzieła.

Więc podbiegła do lusterka

I przegląda się, i zerka,

I przygładza każdy włosek,

I pudruje sobie nosek,

I różuje się dokładnie...

No popatrzcie, czy nie ładnie?

Lecz jak ubrać się, mój Boże,

Którą suknię dzisiaj włożę,

Kto mi wybrać ją pomoże?

Mam różową bardzo zgrabną

I błękitną mam jedwabną,

Atłasową fijołkówą

I kremową koronkową...

Pełno sukien wisi w szafie,

Żadnej wybrać nie potrafię!



Kot zamyślił się głęboko,

Aż przymrużył jedno oko,

I powiada: Dam ci nową

Piękną suknię księżycową.

Sam utkałem ją z promieni.

Pełna srebrnych jest deseni,

A z poświaty zielonkawej

Ma falbanki i rękawy.

Przy staniczku ma guziczki

Jak mieniące się promyczki,

Haftki lśnią jak gwiazdki w niebie -

To jest suknia godna ciebie!



Po tych słowach niespodzianie

Kładzie suknię na tapczanie.

Weź ją, Lalu, weź, kochanie!

Lalkę piękny strój zachwyca

Barwą srebra i księżyca,

Więc z radości klaszcze w dłonie,

Z podniecenia twarz jej płonie,

I przebiera się czyrm prędzej

W suknię z jasnej, lśniącej przędzy.



Nikt nie znajdzie u krawcowej

Takiej sukni księżycowej,

Takiej zwiewnej, takiej mglistej,

Promienistej i srebrzystej!

Lalka stała oniemiała

I w zwierciadło spoglądała.

Nim odeszła od zwierciadła,

Dookoła noc zapadła.



Aż tu nagle, przed północą,

Koła dudnią i turkocą

I przed ganek swą karocą

Wjeżdża Wróżka. Cztery krety,

Zaprzężone do karety,

Stają dęba. I już Wróżka

Stąpa lekko na paluszkach,

I do lalki, uśmiechnięta,

Zwraca jasne swe oczęta.



Któż nie poznał w życiu wróżek!

Mnie ich czar już dawno urzekł,

Gdy w welonach powłóczystych,

W szatach zwiewnych, jedwabistych,

Otaczały moje łóżko.



Z czym przybywasz, Dobra Wróżko?

Wróżka śmieje się do kota,

A jej różdżka szczerozłota

Na zabawki rzuca czary.

Nie, to wprost jest nie do wiary!

Oto miś z szarego pluszu,

W aksamitnym kapeluszu,

Wali w bęben. W takt muzyki

Ołowiane żołnierzyki

Po pokoju maszerują,

Lalce grzecznie salutują

I sztandary chylą przed nią

Z galanterią iście przednią.

Lalka staje cała w pąsach,

A generał kręci wąsa

I powiada: Piękna pani,

Oto moi są ułani,

Zechciej, pani, bez urazy

Przyjąć ich pod swe rozkazy.

Tak jak ułan - nikt nie pląsa!

I podkręcił dumnie wąsa.



Słysząc skoczny rytm muzyczki,

Trzy wesołe baletniczki

Obstąpiły generała,

Bo okazja to niemała

Niepokoić tak na zmianę

Jego serce ołowiane.



Dwa pajace tekturowe

Już do tańca są dotowe

I na sznurkach podskakują,

I do taktu przytupują.



Hulajnoga z własnej chęci

Kółeczkami swymi kręci

I przymila się do kota:

Pojedź, jeśli jest ochota!



Kolej gwiżdżąc rusza w drogę

I wyprzedza hulajnogę.

Bucha dym z lokomotywy,

A w wagonach - co za dziwy! -

Nakręcane siedzą żabki.

Jedne grają w koci-łapki,

Inne znowu łapią jo-jo,

A najmniejsze w oknach stoją

I chwytają szklane muszki

Ożywione z woli Wróżki.

W kącie brzęczy bąk blaszany,

Mały skrzypek z porcelany

Cienko gra na swoich strunach,

A kasztanka na biegunach

Rży i stoi w gotowości,

Aby wozić miłych gości.



Malusieńki okręt nagle

Podniósł wszystkie swoje żagle

I kołysze się w oddali

Na podłodze jak na fali.

Tym okrętem w podróż płyną

Blady pierrot z kolombiną,

Lew gliniany, wąż drewniany

I kominiarz nakręcany.



Wtem rozległy się przygrywki

I zagrały pozytywki,

Wszystkie naraz, jak kapela

U królewny w dzień wesela.

Popłynęły przez salony

Porywiste tańca tony.

Już generał zachwycony

Prosi Wróżkę. I już Wróżka

W pierwszej parze, na paluszkach,

Tańczy lekko na kształt puszka,

Każda rączka, każda nóżka

Jest jak mgły różowa smużka.

Dalej lalkę kot prowadzi,

A ułani, wszyscy radzi,

Porywają szybko w tany

Figurynki z porcelany.



Tańczą żabki, tak jak mogą,

Tańczy pajac z miną błogą,

Tańczy kolej z hulajnogą,

Bąki brzęczą nad podłogą

I wirują w takt muzyki,

A wraz z nimi baloniki,

Klocki, myszki, wózki, sanki,

Kolorowe wycinanki,

Wąż, kominiarz, szklane muszki -

Wszyscy tańczą śladem Wróżki.



Tak się zaczął bal u lalki.

A najdalsze nawet salki,

Nawet nisze i alkowy

Poblask sukni księżycowej

Zielonkawą mgłą wypełnia

Jak księżyca srebrna pełnia.



Taniec skończył się i oto

Wróżka różdżką szczerozłotą

Połączyła wszystkie sprzęty

W jedeń wielki stół zaklęty.

Co półmisek, to potrawa.

A więc mak faszerowany,

Puszek z mleczka podsmażany,

Kropla rosy, kropla piany,

Miód lipowy, sok różany,



Pan generał ołowiany

Wlał do szklanek sok różany,

Obok Wróżki stanął w pąsach,

Po czym dumnie kręcąc wąsa

Krzyknął: Zdrowie pań wypijmy!

Niech nam żylą! - Żyjmy, żyjmy!

Przecież też jesteśmy panie! -

Zawołały niespodzianie

Wszystkie żabki zgodnym chórem,

Wznosząc pełne szklanki w górę.

Lalka siedząc przy swym kocie

Jadła cały czas łakocie

I szeptała mu do uszka:

Kotku bury, jam nie wróżka,

Jam zwyczajna jest laleczka,

Ale będę dla koteczka

Taka dobra, taka tkliwa

Jak prawdziwa panna żywa,

Ach, bo w bajkach wszystko bywa!



Wróżka śliczna i wspaniała

Sama gości częstowała,

Wszystkim szklanki napełniała,

Podsuwała smakołyki

I na srebrne talerzyki

Garstki maku nakładała.



W maku tkwi przedziwna władza,

Co na oczy sen sprowadza.

Więc dokoła niespodzianie

Rozpoczęło się ziewanie

I niebawem, jednocześnie,

Mak pogrążył wszystkich we śnie.



Pan generał pierwszy usnął -

Tylko Wróżkę wąsem musnął.

Całe wojsko ołowiane

Poszło sobie spać pod ścianę,

Żabki, bąki i zabawki

Powróciły do swej szafki.

Lalkę senną niesłychanie

Kot posadził na tapczanie,

Sam u stóp jej się położył,

Bo i jego sen już morzył.



A tymczasem świt od wschodu

Wszedł cichaczem do ogrodu,

Mrok wypłoszył, dzień odnowił,

Szyby w oknach zaróżowił.



Posmutniały wszystkie sprzęty,

Zniknął nagle stół zaklęty,

Przeminęła noc czerwcowa,

Zgasła suknia księżycowa...



Tylko Wróżka jeszcze trwała,

Coraz bledsza, niemal biała,

Razem z mgłą się rozwiewała,

Aż powoli znikła cała

I w oddali różowiała

Niby obłok na błękicie,

Który przywiał wiatr o świcie.